سه شنبه 7 مهر 1388
- می ریم اردو دو دو....برا بازی زی زی.... بچه نیکو کو کو...
- بسه، نذار جلوی خلبان ملوان کوچیکت کنم، یک روز تمومه داری ورجه وورجه می زنی ها.
- ننه حال کن داداش من. دارم می برمت خارج. به عمرت تا ورزقون هم نرفته بودی، حالا یه دفه ای داری میری آمریکا. می ریم اردو دو دو... آی خانم مهماندار به ما برس... پفک بیار با آدامس خرسی. خوبی ننه؟ (می پرد لپ افسر را می کشد) گوری گوری، بیا، اینقدر آمریکا آمریکا، اینم آمریکا. من که اینقدر اومدم برام عادیه.
- (دستش را با عصبانیت میکشد و شانه اش را محکم یک هل می دهد) احمدی یکبار دیگه دست بزنی بهم بدجور می زنمت ها.
مهماندار با حرص پفک و آدامس را پرت می کند در بغل احمدی. اصلا او را نگاه نمی کند.
- حاج خانم می خوایم فرود بیایم. لطف کنین کمربنداتونو.
- چشم خانم.
- (احمدی یک مشت پفک می اندازد در دهانش، دور دهان نارنجی، دندان ها نارنجی) چشم نه و دماغ. چی چی می گی تو، چشم، چشم؟ ما نمی خوایم ببندیم، چون گردنمون کلفته. حرفیه؟
- برای امنیته جانی خودتونه.
- من هیچیم نمی شه. مثل صخره استوارم. شما جای اینکه جز امنیت ما رو بزنی برو اون هفت قلم بزک عروسی رو پاک کن. کاباره افق طلایی که نیست، هواپیماس....
- (دیگر افسر جوش می آورد، یک دانه با پشت دست می کوبد در دهان پفکی احمدی) لال شو ده. بیست و چهار ساعته داری شلنگ تخته می ندازی هیچی نمی گم. می گه ببند، ببند. دهه. خانم ببخشید.
حمله می کند با عصبانیت کمربند احمدی را می بندد. مهماندار پوزخند می زند و دور می شود. احمدی اشکش سرازیر می شود:
- باید حتما منو پیش این ضعیفه اینجوری خفیف می کردی؟ خجالت نکشیدی؟ خیر ندیده ی گیس بریده.
- خوب کردم. یکم آروم بگیر، هی عین روح نیامرزیده ویلونی و می جنبی. چته؟ چیه؟ چه خبره؟
مهماندار که خیلی این کتک به دلش چسبیده، دوباره بر می گردد تا شانسش را امتحان کند و حرص سفر را تا ریغ آخر خالی کند.
- خانم لوازم الکتریکی تونم محبت کنین خاموش کنین.
- (رو به احمدی) می گه الکتریکا رو خاموش کن.
- (احمدی دستش را روی سرش می گذارد و جیغ می کشد) چی از جونم می خواین؟ هاله مو اگه بُکُشیم هم خاموش نمی کنم. این همیشه روشنه. برو به اقای راننده هم بگو.
مهماندار پقی می زند زیر خنده و به کابین مهماندارها می دود.
هواپیما فرود می آید و احمدی اشک چشم هنوز خشک نشده می خندد و محکم کف می زند و با ریتم می خواند:
- رسیدیم و رسیدیم. آمریکا، آمریکا، آمریکا، آمریکا...
از هواپیما پیاده می شوند. احمدی مدام سرش چپ و راست می چرخد و نیشش از بناگوش افسر هم در رفته است از ذوق. در فرودگاه، هرکس سرش به کار خودش است. یکی با موبایلش بازی می کند، آن یکی دارد برای یک نفر دیگر جوک تعریف می کند و می خندند. انگار نه انگار که طیاره ای نشسته و پرزیدنتی آمده. اصلا. احمدی هم اصلا تو بگو برایش مهم است؟ نه که نیست. خندان، کوله پشتی زردش که آنقدر بندیلک هایش را تنگ کرده که کم مانده است از شانه دستش هایش قطع بشوند بر پشت، تاپ توپ تاپ توپ از پله ها می دود پایین. منشش کاملا در خور یک پرزیدنت. دست می اندازد و کلاه کپ آبیش را که آویزان حلقه ی کمر شلوارش است باز می کند و می گذارد سرش. از آن کلاه کپ ها که بالایش مثل هلیکوپتر یک ملخک دارد، ملخک زرد. عینک آفتابی شیشه جیوه ایش را هم به چشمش می زند.
پشتش دوستان با پنجه بوکس و سایر وسایل لازم برای سفر یک محبوب قلب ها می آیند پایین. افسر بارها را نشانشان می دهد. یک تراکتور بار که افسر با فرض بر اینکه به قحطی می روند جمع کرده است. از لیمو عمانی خشک و کل عطاری اش بگیر تا دوا گلی و قاب دستمال. بار را پشت ون شیشه دودی می بندند و کاروان حله به راه می افتد.
از فرودگاه که بیرون می آیند جماعتی دیده می شوند. دارند شعار می دهند. احمدی خودش را می چسباند به شیشه.
- اِاِاِاِ.... رفیقامن. دوستام اومدن.
تند و تند دگمه ی پنجره را فشار می دهد اما پنجره پایین نمی آید. خودش را مثل دیوانه ها می کوبد به در ماشین.
- باز کنین این پنجره رو می خوام منو از نزدیک ببینن.
- قربان بهتره باز نکنین. از شدت هیجان می ترسم بهتون صدمه بزنن.
احمدی صورت را محکم می چسباند به شیشه و دندانهایش را نشان می دهد.
- (چشمانش درست نمی بینند) اِاِاِاِ.... نگا رو مقوا خیر مقدم نوشتن، بادکنکم آوردن.
- (صدای شعار) هی هی، هو هو، احمدی نژاد هز تو گو....
- (با ذوق می پرد تو صورت افسر) نگا می گن هلو هلو احمدی نژاد (آی امان از فقر زبانی) ...(دوباره خودش را می کوبد به پنجره و نعره می کشد) هلو، هاواریو؟ تنک یو؟ یس.
راننده گازش را بیشتر می گیرد و از مهلکه می گریزند. به هتل که می رسند، دم در اصلی یک نیش ترمز می زنند. همه به جز افسر و احمدی و راننده پیاده می شوند و میان نعره و هوی ملت سراسیمه می دوند داخل هتل. ماشین به سمت در پشتی حرکت می کند. آن جا هم تا رسیدند، در ماشین باز می شود و یک گارد امنیتی افسر و احمدی را مثل متکا می اندازد روی شانه هایش و میان پانزده تا گارد دیگر دوان دوان می بردشان داخل. احمدی غش غش می خندد و در حین دویدن طرف رو می کند به افسر.
- ببین ننه چقدر غریبن. عاشق اینن که نوکریمونو کنن.
افسر هنوز هضم نکرده است که چه خبر است. لال مانده است. گارد پله ها را می دود بالا، در یک اتاق را باز می کند و احمدی و افسر را می اندازد روی تخت. بعد هم می دود پنجره های چند جداره را محکم می بندد و پرده ها را می کشد. بعد هم سریع می رود بیرون و در را می بندد. افسر خیره مانده است به سقف.
- چی شد؟!!
- مادر این یعنی مهمون نوازی.
- برن ذلیل بمیرن با این مهمون نوازی. انگار محموله ی مواد جابجا می کنن. آدم بهش برمی خوره.
- برو بابا. برا چی می خوره؟ بده مثل مرکب خم شدن نشستیم رو شونه هاشون؟ تو هم خیالاتی شدی ها.
در می زنند. افسر سریع خودش را جمع و جور می کند. احمدی همانطور پهن است. افسر می پرد در را باز می کند. دو تا از همراهان هستند که بارهای افسر خانم را آورده اند. افسر راهنماییشان می کند. بارها را می گذارند و می آیند سمت احمدی.
- جناب امری نیست؟
- نه. کی می ریم بیرون بگردیم؟
- (افسر) قربان علی خان، قربون دستتون، یه کتری آب جوش هم برای من بیارین.
- چشم، (رو به احمدی) امروز نه قربان. امروز فقط استراحت. فردا روز بزرگیه و باید حسابی استراحت کنین.
- بدم نمی گی. الان بریم بیرون می گن چه هَوَلیه یارو، زودی زد به کوچه خیابون.
سکوت می شود... صدای شعارها از دور به طرز نامفهمومی شنیده می شود، احمدی گردن را می آورد بالا.
- (خوشحال) اوا دوستام اومدن باز.
روی دست و پایش می پرد و چهار دست و پا روی تخت به سمت پنجره می رود که ناگهان یکی از همراهان می پرد مچ پاهایش را می گیرد و مثل لواشک روی تخت به عقب می کشدش.
- قربان قربان، صبر کنین.
- (شروع می کند لگد انداختن) چرا اینجوری می کنی؟ ولم کن بینیم داغون خان.
- (آن یکی همراه می پرد وسط) قربان خوبیت ندارد. شما رئیس جمهور هستین. نباید خیلی به مردم نزدیک بشین. باید یه پرده ی حرمتی باشه.
- (کمی فکر می کند) راست میگی البته. من رئیس جمهورم (لبخند هپروتی می زند، بعد یک دفعه صدایش را مثل دوبلور آلن دلون می کند) بگووووو همه شون گمشن.
- (افسر) بی تربیت.
- قربان نه شما نه افسر خاله نزدیک پنجره نشین.
- (با همان صدا) باشه. بروووو بیرون. ( با صدای خودش) اِ راستی، به اسفند برسین ها. عزیز دلمه. بهش بگو احمدی گفت خوابای پروانه ای ببینی موش موش.
همراهان می روند بیرون. افسر شروع می کند لباس ها را در کمد گذاشتن. بعد از کمی یکی از همراهان با یک قوری آب جوش می آید. قوری را می گذارد روی میز و میرود بیرون. در را هم از پشت شانزده تا قفل می زند. افسر عطاریش را یک گوشه علم می کند. بعد هم یک مشت علفیجات برمی دارد و در قوری می ریزد.
- خب دیگه کم کم بگیریم بخوابیم، ساعتامون قروقاطی شده. تو هم فردا کلی باید از حفظ حرف بزنی. مشقاتو اینا روخوب بلدی؟ خوندی؟ من که نمی دونم اصلا چیا هست این جمع شدن و سخنرانی.
- آره بابا حفظ حفظم. تو کاریت نباشه چیه. فردا حال همه ی دشمنارو می گیرم.
افسر گوش نمی کند. سلانه سلانه به سمت دستشویی می رود. تنبان گلی و پیراهن گشادش را تنش می کند و می آید بیرون. یک لیوان دم نوش می ریزد و می دهد به احمدی.
- بیا مادر قربونت سرت بره. بیا بخور که شب خوب بخوابی. فوووووووووووت (دم نوش را فوت می کند تا خنک شود)
احمدی بلند می شود، کیفش را از روی کولش بر می دارد و پرت می کند یک گوشه. کلاهش را هم می اندازد یک سمت دیگر. کفشهایش را با کمک پاهایش به هوا می پراند و دم نوشش را آرام آرام می خورد. افسر هم چراغ ها را خاموش می کند. پتو را کنار می زند و دراز می کشد. احمدی دم نوش را تا ته می خورد. لیوان را می گذارد روی زمین و دراز می کشد.
- با این لباسا؟ پاشو عوض کن. چروک می شه بعدا لباس نداری.
- بیخیل بابا. چروکیده مونم دوست دارن.
- مسواک زدی؟
- نمی خوام بزنم.
- این شبه سومه ها (با پا احمدی را هول می دهد) پاشو.
احمدی با غرولند بلند می شود. می رود یک مسواک صحرایی می زند، هاله اش را آویزان جای هوله ها می کند و می آید بیرون. می پرد روی تخت کنار ننه افسر. افسر چراغ روی پاتختی را خاموش می کند. کله ی احمدی را محکم می گیرد و پنج شش بار ماچش می کند.
- پسر قهرمانم.
بعد هم شروع می کند آرام به کمر احمدی کوبیدن و لالایی خواندن تا خوابش ببرد.
- لالا لالا گل گردو، بابات رفته توی اردو/ لالا لالا گل پسته، بابات رفته سر قصه/ لالا لالا...
افسر پشت پلک هایش داغ می شوند. صدایش آرام آرام کش می آید و خاموش می شود. احمدی هم با دهان باز و تف ِ ریزان میان مخلوط لالایی ننه افسر و صدای شعارهای بیرون به خواب می رود.