دوم دام دات کام

رابطه رژیم و دادگاه سیاسی: معمولا در رژیم های استبدادی متهم از قبل از دستگیری وزنش در زندان بخاطر نوع رژیمی که وجود دارد، کاهش پیدا می کند، اما وزن قاضی هر هفته بیشتر می شود. در رژیم های دموکراتیک کاهش و افزایش وزن دلایل پزشکی دارد.( فرهنگ قوانین و اصطلاحات حقوقی، ج 11، ص 346)

انواع دادگاه سیاسی: دادگاه علنی( دادگاهی است که قاضی بطور علنی ظلم می کند و تعدادی از محافظان زندان روی صندلی ها بین متهمان نشسته اند.) دادگاه غیر علنی سیاسی( دادگاهی است که در آن ممکن است متهم، وکیل، هیات منصفه و حتی خود قاضی هم حضور نداشته باشد، اما خبر اعدام متهم از طریق رسانه عمومی اعلام می شود.) دادگاه صحرایی( همان دادگاه معمولی خودمان.) دادگاه نظامی( دادگاهی است که در آن تعدادی از نظامیانی که جرمی مرتکب شده اند تبرئه می شوند.) دادگاه انقلاب( نوعی دادگاه که در آن با معتادان مانند مجرمین سیاسی و با متهمان سیاسی مانند معتادان برگزار می شود و در آن قاضی برای حفظ انقلاب هر کاری دلش بخواهد می کند.) دادگاه ویژه روحانیت( نوعی سالن استریپ تیز است که در آن روحانیونی که از لباس شان سوء استفاده نمی کنند، خلع لباس می شوند و پزشکان و مهندسین و روزنامه نگارانی که به روحانیونی که از لباس شان سوء استفاده کرده اند، چیزی گفته باشند، محاکمه می شود.)

وسایل لازم برای برگزاری دادگاه سیاسی:
- یک قاضی که از طریق تلفن همراه حکم را از مسوول بالاتر دریافت و ابلاغ می کند.
- تعدادی متهم که لباس زندان پوشیده و وزن شان کم شده است.
- یک یا چند وکیل( در صورتی که خود وکلا زندانی نباشند.)
- تعدادی شاهد که از کارمندان قوه قضائیه یا دفتر ریاست جمهوری هستند.
- تعدادی از اعضای حزب رقیب تحت عنوان هیات منصفه که روی میز نقاشی می کنند.
- بین پنجاه تا هفتاد محافظ و زندانبان که صندلی ها را پر می کنند.
- عکاس روزنامه حزب طرفدار قاضی که گزارش دادگاه را که منشی قاضی نوشته است همراه با عکس هایشان منتشر می کنند.
- تعدادی صندلی و میز
- یک چکش که نشان دهنده توانایی های قاضی است.
- یک نماینده دادستانی که دادخواست را که قاضی نوشته است اشتباها می خواند.
- مقداری کف پوش که متهمان در هنگام برگزاری دادگاه به آن نگاه می کنند.
- مقدار زیادی دستبند برای اینکه معلوم شود متهمان سیاسی هستند.
- تصویر یک ترازوی کج روی دیوار که نشان می دهد عدالت اجرا خواهد شد.

قاضی در ادبیات فارسی:
" القاضی: آنکه همه او را نفرین کنند."، " نایب القاضی: آنکه ایمان ندارد."، " اصحاب القاضی: جماعتی که گواهی بسلف فروشند."، " البهشت: آنچه هرگز قاضی نبیند."، " الحلال: آنچه هرگز نخورد."، " الوخیم: عاقبت او"، الدرک الاسفل: مقام او"، " بیت النار: دارالقضا"، " السعید: آنکه هرگز روی قاضی نبیند"( رساله تعریفات عبید زاکانی، ص 157)

دادگاه در ادبیات فولکلوریک:
" به قاضی گفتند کو شاهدت، گفت آقا"، " آب رو گل آلود می کنه که اعتراف بگیره."، " آن را که حساب پاک است از دادگاه و محاکمه چه باک است؟" ، " از گیر دزد اومده گیر قاضی افتاده."، " اگر باباشو ندیده بود ادعا می کرد قاضی یه."، اگر دعای متهم اثر داشت مرتضوی زنده نمی موند."، اگه مرتضوی بگه ماست سفیده لابد سیاه است."، " با اون بازجویی بدون کتک ات، با اون وثیقه ارزونت، با اون محاکمه طولانی ات، ما نیستیم."

دو بیتی
هر آنکس سبز بی از جان نترسد
که او از کنده و زندان نترسد
ولی قاضی براش حکمی چنین داد
که سبز از قاضی و زندان نترسه

دوبیتی دوم
مو سبزم سبز بیده روزگارم
ز سبزی مو کتک خورم، فگارم
به مو یک سال حکم حبس دادی
الهی سال و روزت گرده زارم