دوم دام دات کام

- بینندگان عزیز و ملوس، اینجا زندان اوینه. همونجایی که همه به دروغ هزارتا ایراد به اون می چسبونن. لذا تصمیم گرفتیم عمق واقعیت رو خودمون به چشمتون فرو کنیم. اینجا که می بینین راهروئه. خیلی هم قشنگه. فضا روحانی و تاریک، بهترین جا برای فرو بردن سر به جیب مراقبت. به به، ایشالا که یه روزی خدا نصیب منم بکنه. برای این که به شما ثابت شه که استکبار جهانی دروغ می گه و اینجا همه از فرط خوشی دارن میمیرن، در برنامه ی امروز با دو نفر از زندانیان بند دویست و نه یعنی آقایان ابطحی و حجاریان دیدن می کنیم. بعد هم به سراغ بند عمومی و اشرار خیابانی خواهیم رفت.

در سلول اول را باز می کنند. ایمان مرآتی میکروفون را از کامران می قاپد که کلا این روزها خیلی طناز شده است. نیش را مثل قاچ خربزه باز می کند.
- به به آقای وب نوشت ها. سلام عرض شد. آقا اوضاع به کامه؟ هار هار هار هار.

آقای وب نوشت ها در حالی که حبه ای را در دهان انداخته و آرام آرام مچ و مچ می کند، سر را بالا می گیرد، لبخند می زند و تیتروار می گوید:
- سلام. بله آقا چرا به کام نباشد؟ من خیلی خوبم. اینجا به من خیلی خوش می گذرد. من و زندانبانم دوست هستیم. من زندانبانم را خیلی دوست دارم. من را بهتر از مادر و همسر تیمار می کند. من می خواهم تا ابد اینجا بمانم. من را بکشید از اینجا بیرون نمی روم. نوزده میلیون رای، ببخشید سیزده میلیون رای دروغ است. کی گفت شما نوزده میلیون، ببخشید، سیزده میلیون رای آورده اید؟ او خائن است، او دروغ گوست. من خیلی لاغر شده ام، چون خودم خواسته ام. من کاملا حواسم جمع است و همه چیز خیلی خوب است.
- آقا این قرصه روانگردانه که می خوری؟ هار هار هار.
- نخیر نخیر نخیر نخیر، کی گفت؟ من گفتم؟ من فقط گفتم نوزده میلیون، نه ببخشید سیزده یا نمیدانم هرچی که آن ها می گویند دروغ است.
- نه شما نگفتید. از جانب شما گفتن. گفتن به زور به شما قرص روان گردان می دن. هار هار هار.
- والله قرص را که انگار به شما داده اند که همه اش دارید می خندید. (سریع پشت بندش) شوخی بود دوست من، جون من نزن. نخیر این قرص، قرص خوشبو کننده ی دهان است. اصلا هم به زور در دهانم فرو نکرده اند. برای نظافت است. النظافة من الایمان. من روزی ده تا از این قرص ها می خورم و خوردنش را به شما هم توصیه می کنم دوست عزیز.
- آقا امکانات و اینا چطوره؟
- عاااااااااااااااالی آقا. در حد برج های فرشته. باور کنید اینقدر نازم را می کشند که کش آمدم. گفتم می خواهم بنویسم به من کاغذ بدهید لطفا، گفتند تمام دیوار زندان در اختیارت، تا می خواهی بنویس. من هم دیدم دیوار نویسی خیلی چیز خوبیست و دیگر از خیر وبلاگ و این سوسول بازی ها گذشتم. دیوار نویسی خیلی خوب است، خیلی ها، یعنی اصلا خیلی زیاد...
سریع حرفش را قطع می کند.
- خوب دیگه پس مزاحم نشیم. حرف دیگه ای با بیننده ها ندارین؟
- مگر بیننده هم دارید؟ (می خندد) مزاح بود. بیننده ها من حالم خیلی خوب است. شما می دانید، من هم می دانم، همه می دانیم. چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است. سبزی زیاد بخورید.
- بله؟
- هیچ، خداحافظ.

در سلول را می بندند و به سمت سلول آقای حجاریان به راه می افتند. در مسیر از دم یک سلول می گذرند. نجف زاده می پرد جلوی دوربین، صدا را آرام می کند:
- هیییییس، اینجا اتاق مطالعه ی آقای جلایی پوره. حالش خیلی خوبه. مدام درس می خونه و سر از روی کتاب بر نمی داره. هرچی امروز گفتیم بیایم خدمت برسیم گفت من در خاکریز علم و دانش هستم و کسی را پذیرا نمی شوم. واقعا بارک الله که خیلی ساعیه. ما هم گفتیم چشم.

به سلول آقای حجاریان می رسند. در را باز می کنند. حجاریان آرام و بی حرکت روی تختی چوبی دراز کشیده است. به او سرم وصل کرده اند. ایمان مرآتی دوباره میکروفون را به زور از کامران نجف زاده می گیرد:
- آقای حجاریان همونطور که می بینین از وقتی اومدن اینجا به مراقبه و یوگا خیلی علاقمند شدن. اگه یوگا بدونین چیه متوجه می شین که ایشون الان در حالت "شاوآسانا" یا همان "جسد بیجان" هستن. آقای حجاریان خودشون به من گفتن که از وقتی که اومدن اینجا تصمیم گرفتن که از دنیای سیاست و دنیا و کلا همه چیز خداحافظی کنن و یوگا رو خیلی جدی بگیرن. تصمیم دارن یه یوگیه خیلی حرفه ای بشن. برای همه ی اونایی که مثل من علامه ی دهر نیستن لازم به توضیحه که منظور از یوگی، یوگا کاره، نه کارتون "یوگی و دوستان" هارهارهار. این که می بینین (سرم را نشان می دهد) هیچی نیست. ایشون بنا به خواست خودشون مشغول آب درمانی هستند. مگه نه آقای حجاریان؟
دوربین از دور بدن بی حرکت آقای حجاریان را به تصویر می کشد. دهان آقای حجاریان شروع می کند به لرزیدن.
- بله گفتن بله. من شنیدم ولی شما نشنیدین. خوب بذارین یه چندتا سووالم ازشون بپرسیم و بعد بریم. آقا شنیدیم که اینجا اینقدر خوش می گذره که نمی خواین برین منزل. بله؟
آقای حجاریان عرق کرده است، لب و دهانش می لرزد و صداهای نامفهومی از دهانش خارج می شود.
- هار هار هار. توروخدا؟ میگن بله، اینجا آقایان خیلی کدبانوتر از خانم بنده هستن و من تازه می فهمم زندگی یعنی چی. من اینجا به کمال رسیدم، به اشراق رسیدم این رنگ زرده بنده هم از کمال اشراقه از یرقان نیست یه دفه خدایی نکرده. بنده چهار ستون بدنم مثل برج میلاد محکمه.
یک دفعه تمام بدن آقای حجاریان شروع به لرزیدن می کند. زندانبان دکتر را صدا می زند. رنگ از رخ ایمان مرآتی می پرد.
- خوب دیگه دارن از حالت مراقبه میان بیرون و ما بهتره که بریم. آقا چاکریم.
و فلنگ را می بندند.

دوربین به سمت بند عمومی به راه می افتد. از دور صدای ناله و فریاد و جیغ به گوش می رسد.
- بله داریم به بند نزدیک می شیم. این جیغا مال اینه که این جوونا الان وقت تمرین جودوشونه. تا ما برسیم به اتاقشون تمرینشونم تموم شده.
به اتاق می رسند. عده ای جوان در یک اتاق روی زمین افتاده اند و ناله می کنند. روی دیوار سایه ی یک عده چماق به دست دیده می شود که دارند از اتاق خارج می شوند. همه گی لت و پار و درب و داغان.
کامران نجف زاده بازوی ایمان مرآتی را گاز می گیرد. مرآتی نعره می کشد و میکروفون را روی زمین می اندازد. نجف زاده می پرد میکروفون را می گیرد و شروع می کند:
- به به سلام جوونای مملکت. کی خسته ست؟ دشمن. خسته شدین از ورزش سنگین؟ بله، برای اینکه اصلا ورزش نمی کنین. همه ش تو خیابونا دارین سیگار و چیزای دیگه می کشین. شدین مثل پیرمردا. اینجا اتفاقا بهترین فرصته که قوی و استخون دار بشین
شروع می کند به گزارش دادن.
- این بند جوونای دانشجوی اوینه که از اشرار هم هستن. همه شون هم اعتراف کردن که بمب و نارنجک داشتن و می خواستن که خون راه بندازن. مثل همون خانومه بود که تو تلویزیون اومد گفت که نارنجک داشت، اینا هم مثل همون خانم عامل استکبارن. ولی زندانبانان چون خیلی رئوفن کاریشون نکردن. گفتن برای این که آدم بشین باید با هزینه ای ناقابل که خانواده ی اینا باید به حساب زندان اوین بریزن در ترم تابستانی زندان ثبت نام کنن. کلاسا عبارتند از ورزش که الان بهش مشغول بودن و پیش پای ما تموم شد و ادبیات. توی کلاسای ادبیات این اشرار با فنون "حبسیه" و گاها "مرثیه" نویسی و نحوه ی نوشتن "خاطرات زندان" آشنا می شن. این کبودیا و خون و اینها هم هیچی نیست. برای همزاد پنداری با زندانیاست. خیلی عذر می خوام ها، پس چی فکر کردین؟ هر چیزی بهایی داره. انتظار داشتین که همینجوری مفتی ادب و ادبیاتشون پیشرفت کنه؟ زررررررشک هسته داره. هیچ چیز مفتی به دست نمیاد. باید که خون دل خورد. مثل من که اصلا مفتی و شِرتکی مجری نشدم. بله.
دوربین یک چرخ سریع در اتاق می زند و از اتاق خارج می شوند.
- بله بینندگان گرامی، امیدوارم اگر خدایی نکرده اندکی شک و شبهه داشتید در مورد زندان تا الان بر طرف شده باشه. اگر هم که نشده لطفا برای ما پیغام بذارین و آدرستون رو لطف کنین تا طی جلسات خصوصی شک و شبهه تون رو برطرف کنیم. اینجا عین باغ ارم می مونه. اینجا همان بهشت گمشده ی میلتونه و من و تمام دست اندرکاران صدا و سیما روش قسم می خوریم. همه اینجا راضی و خوشحالن. هرکی چیز دیگه میگه صهیونیسته. آب رو میلیسیدیم و اینا هم همه ش حرفه. خُب آب رو باید لیسید دیگه پس چی؟ شما نکنه آب رو می جویین ما خبر نداریم؟ هار هار هار. تا برنامه ای دیگه شما رو به خدای خیلی بزرگ می سپارم. خداحافظ.

دوربین خاموش می شود. نجف زاده و مرآتی و دوربین چی از زندانبان خداحافظی می کنند و از در پشتی و در میان دویست و پنجاه بادیگارد به سمت وَن ضد گلوله ی صدا و سیما یورتمه می روند و زوزه کشان به سمت صدا و سیما فرار می کنند. از این طرف برنامه در صدا و سیما پخش می شود و از آن طرف مرآتی در وبلاگش را از فرط بارش شدید ابراز احساسات طرفداران تخته می کند و کامران نجف زاده هم اصولا خود را از صفحه ی روزگار محو می کند تا توهم محبوبیتش را در تنهایی نشخوار کند.