دوم دام دات کام

ای شیطون بلا! ای بلبل مستان! ای زبان نفهم! که زبانت را خلج هم نمی شناسد، بلا بگیری که تا می خواهم از تو فارغ شوم و به مسائل دیگری در این جهان بپردازم، یک اطواری از خودت می ریزی و سر این قلم بدبخت من را به سمت خودت نشانه می روی. به خدا خسته شدم. بابا به باقی سوژه ها هم فرصت خودنمایی بده آخر. چرا نمی گذاری سرم را در کار آن ها هم بکنم ببینم چه خبر است؟ تا می آیم یک سطر هم از رقیبانت بنویسم از آن طرف خبر می رسد: "چه غافل نشسته ای که دوستت باز هم منهدم کرد". خیلی نامرد و جنس خرابی به خدا. خدا از سر تقصیراتت نگذرد که مرا اسیر خودت کرده ای.
رفتی ژنو بگویی چه؟ بگویی ما هم خیار نیستیم، ما هم بله؟ چرا حرف گوش نمی کنی؟ هزار و هفتصد و پنجاه و سه نفر گفتند نرو. مگر می رود این میخ آهنین در سنگ؟ خر خودت را سواری، بد جوری هم سواری، آی می تازی و گرد و خاک می کنی. بتاز، بتاز که به حق باری تعالی و به لطف تمامی ائمه و امام زاده ها و معصومین و انبیاء به زودی از روی خرت با مغز بیافتی پایین و خرت هم از رویت به حالت چهار نعل رد شود.

حالا کاری نداریم. باشد. دوست داشتی بروی، رفتی. از قدیم هم گفته اند رند را بند و قحبه را پند سود نکند. گوشت بدهکار نیست. برو به جهنم، برو که الهی دیگه بر نگردی. ولی لاکردار، قبل از اینکه بروی با آن چشم های باباقوری ات به موضوع بحث یک گوشه ی چشمی بیانداز آخر، "کنفرانس مطبوعاتی ضد نژاد پرستی"، "ضد". "ًضد" می فهمی یعنی چه؟ مگر ده ساعت "بان کی مون" نیامد در گوشت عز و جز کرد که "تو رو به شاه عبدالعظیم قسم، تو رو به تریشه ای که دم شاهچراغ بستم، بفهم چی می گی"؟ به گوش پرزیدنت یاسین خواند؟ تو که اینقدر دلت از حرص دارد می ترکد و اسرائیل شده است بختک جانت و با ربط و بی ربط برای اسرائیل شمشیر می چرخانی، پسر خوب چرا رفتی؟ توئی که آنقدر عصبانی هستی، حالا نمی دانم از چه، که به باد خودت هم لگد می پرانی پایت، می شکست نمی رفتی! حالا خوب شدی؟ چسبید؟

مرد ناحسابی! ای فتنه! فتان! مفتون یک راست تا رفته ای آن بالا، هنوز آب دهان را قورت نداده باز شروع کردی لنترانی بار مردم کردن؟ ای که شعورت به جلبک و آمیب و هاگ گفته است زکی، چه مرگت است؟ فقط یک چیز در بالاخانه تو تعریف شده است آن هم مرگ بر همه؟ چیز دیگری نداری با انسان ها در میان بگذاری؟ دهان باز کردی و زبان دراز و یک شتک جانانه زدی به جمع. ببین چه می کنی که دیپلمات های بیست و سه کشور مجلس را ترک می کنند. خاطر جمعی تو پریشان کنی/ وای به حال دل شیدای من.

حالا فردا باز بدوبدو با گریه برو پیش ننه افسر بیچاره ات تنبانش را به سرش پاپیون کن که من دلم شکست. رحمت بیاید برای آن زن. باز خوبست یک سری برایت کف مرتبی زدند. قشنگ تر از همه شان هم آن متکی بود که آنچنان از خود بی خود شده بود و کف می زد گویی ختنه سوران بچه اش را جشن گرفته. آن بقیه هم معلوم بود دلشان بدجوری از اسرائیل خون بود، ولی گوش مخملی مثل تو در دست و بالشان نداشتند که بفرستند برود پشت تریبون. تو رفتی و این افتخار را به نام ما رقم زدی. حبذا ما که رئیس جمهورمان تویی. باشد که ایزد تعالی مددی نمایاد تا تو هرچه زودتر اسب تنت را هِی کنی و چخه.
یک عمر می نالیدیم و کلون در خانه ی خدا را از جا کنده بودیم که چرا هر جای دنیا می رویم می گوییم "ایران" همه هاج و واج همدیگر را نگاه می کنند و آخر سر هم فکر می کنند می گوییم "عراق". کلی به چاک قبایمان بر می خورد که "واه واه به ما می گویند عرب، ما عرب نیستیم ما آریایی هستیم". مدام ذکر و مناجات کردیم به درگاهش که فرجی حاصل کند و ما را یاری دهد. نمی دانم او اشتباه فهمید یا ما سوراخ دعا را گم کردیم که تو بر ما نازل شدی. آمدی و آن چنان ما را شهره خاص و عام کردی که الان در "جزیره کریسمس" هم بگویی "ایران" همه رنگشان می شود عینهو میت و از ترس خودشان را در اقیانوس هند غرق می کنند. وبا و طاعون هم به سرعت نام تو در جهان پخش نشدند. تلفظ اسمت برای غربی ها به آن سختی ولی همه اسمت را می دانند. نام ایران بی نوای ما با نام تو و ترور و بمب و ترقه ات عجین شده است. غش کنی برای خودت که معنا و مفهوم هرچه دیپلماسی و علوم سیاسی را خود تو نیم وجب جانور بی اعتبار کردی. خاک بر سر من بیاید که دارم برای تو نامه می نویسم.

ولی بر اعصابم کش آمده ام مسلط می شوم و نامه ام را ادامه می دهم. جانب انصاف را باید رعایت کرد. هرچه را که از من و بقیه گرفتی و هر بلایی که به سرمان آوردی به کنار، به من یکی یک چیز را آموختی. پررویی و وقاحت. یک عمر این "نن جون" بنده خودش را می کشت به من یاد بدهد که آدم کمی پررو باشد بد نیست. مگر به گوش من فرو می رفت؟ اما تو، تویی که سنگ پای قزوین را خیلی وقت است بی اعتبار کرده ای خوب یادم دادی. هر کسی به غیر از تویی که نمی دانم از جنس چه هستی در آن کنفرانس بود باور کن به سوی این چراغ قسم که الهی به سرت بشکند، بخار می شد می رفت هوا، ولی تو عین بتون آرمه همان طوری وقیح وقیح نگاه می کردی و ادامه می دادی.

تازه آن ته لبخند شعبان بی مخی را بگو که آتش به جان همه می زد. چه کار می کنی که اینقدر با آرامش می پری وسط یک جماعتی که می خواهند خرخره ات را بجوند و چشم ها را می بندی و دادار دودور می کنی؟ از اول این طوری بودی یا بعدا یاد گرفتی؟ یادت می آید در بچگی در حمام زمین خورده باشی و سرت خورده باشد به کنار تشت مسی؟ از یرقان شدید یا مخملکی برونشیتی چیزی جان سالم و عقل ناسالم به در نبرده ای احیانا؟ اگر نه، چیزی می زنی؟ چی هست ناقلا؟ هرچه هست خودمانیم جنسش اعلاست ها. "کلرو دیاز پوکساید" یا "پروپانولول" می اندازی بالا؟ چند ورقه؟ این کار یک حبه دوحبه نیست. بگو ما هم یاد بگیریم. تک خوری بس است دیگر.

ای بچه پررو که هر بار در جدول چشمم می افتد به سووال "مایه پیشرفت بعضی ها" یاد تو می افتم، دیدم به دور از انصاف است این را اعتراف نکنم که درس وقاحت و پررویی را از تو یاد گرفتم. البته هنوز خیلی راه دارم تا به پای تو برسم که واقعا خاک نعل مرکبت هم نیستم. ولی تلاشم را می کنم. چهارسال پدرمان را در آورده ای حداقل بگذار یک چیز از تو بستانیم.

در هر صورت امیدوارم که به اقبال کله گوشه گل و یک تکان جمعی و حساب شده مدت مدیدی نبینیمت. آن قدر عقرب جراره ای که از ترس تو الان حتی حاضریم مار غاشیه را با عشق در بر بگیریم و تنگ در آغوشمان بفشاریمش. برو خانه ات دیگر بچه جان. چهارسال بس مان است به خدا، نیست؟ به مانند این دلقک های فنری که از توی قوطی می پرند بیرون، پریدی بیرون و همینجور داری می چرخی و مزه می ریزی. حالمان به هم خورد دیگر به قمر بنی هاشم. سرمان به دوران افتاد به حضرت معصومه. دیگر وقتش است که تو را بچپانیم داخل قوطی ات و در را هم پشت سرت ببندیم. به قول شاعر: وقتشه از تو گذشتن وقتشه... بمان آن تو که الهی از کمبود اکسیژن کبود شوی و بعد هم خداحافظ.

خوب دیگر قصه کوتاه ستاره خواب است. پودر شوی تمام شوی که هر بار زبان در وصفت می گشایم، این قلمی که به غلامی اش می نازم، آن قدر لگام گسیخته می شود که مدام باید نهیبش بزنم که روده درازی نکند. اینقدر افسارش را کشیدم که زیر طوق غبغبش گود افتاد. فقط یک چیز می گویم و می روم سی کارم؛ تورا به ارواح خاک خودت این چند روز باقیمانده را برو بنشین بر دل ننه افسرت از صبح تا شب دوتایی با هم دم نوش بخورید و هر چه ادا اصول داری برای او بریز نه برای تمام خلق الله. این آخری را به خاطر آبروی خودت گفتم وگرنه که بهتر ما. تو هرچه بیشتر حضور خاکستری ات در عرصه سیاست پررنگ باشد، کار ما را راحت تر می کنی. برو دیگر بچه. تو را به شر و ما را به سلامت. خدا هم تو را اصلا نه حافظ.

صنوبر علفکاره
چهارم اردیبهشت 1388