دوم دام دات کام

1. مبارزات محفلی به راه بیاندازید: از زمانی که این بنده ی حقیر به یاد می آورد، این روش، روش متداول مملکتی بوده و همه مان به نوعی با آن آشناییم. اما کار علمی ایجاب می کند که تمامی جوانب تمام و کمال توضیح داده شوند. همه ی ماها که بزنم به تخته دست میهمانی رفتنمان خیلی خوب است. بالاخره جشن تولدی، ختنه سورانی، عروسی چیزی. در این محافل می توانیم دور هم جمع شویم، از بدی وضع بنالیم، قربان قد و بالای شاه مرحوم برویم و محض گشادی دل، جد و آباد تمامی رجال مملکتی را هم سه فصل بشوریم و از رخت آویزان کنیم. هم حرصمان می خوابد هم مطمئن باشید که جواب می دهد. می گویید سی سال است این کار را کرده ایم ولی جواب نداده؟ عزیز من، دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد. در ضمن خیلی ببخشیدها، خم رنگرزی که نیست. سی سال که چیزی نیست، برو بالا. بالاخره نمی دانم چه زمانی، اما یک زمانی، نفس باد صبا این مشک و عنبر مارا به گوش نمی دانم چه کسی خواهد رساند و آن نمی دانم چه کسی، یک کاری که نمی دانم چیست خواهد کرد و وضع مارا به نمی دانم چه نحوی تغییر خواهد داد. بهتر خواهد شد یا بدترش را هم نمی دانم. درکل می دانم که فعلا نمی دانم.

2. مهر سکوت بر لب بگذارید: اصلا از قدیم ندیم ها همه گفته اند که خودت را قاطی سیاست نکن. از یک بابای سیاست مداری پرسیده بودند سیاست چیست، گفته بود: "چیزی که اگر عاقل باشی خودت را درگیرش نمی کنی." همه ساکت می نشینیم ماستمان را می خوریم. حال بقیه اگه تنشان برای جانفشانی می خارد، خودشان مشکلشان را حل کنند. به من و شما مربوط نیست. یا آن خارشک گرفته ها خودشان را فدای سر ما می کنند و ما فیضش را می بریم و یا آنقدر سکوت می کنیم و به روی خودمان نمی آوریم تا کم کم باورمان بشود که داریم از خوشی میمیریم. این روش برای ماهایی که نمی خواهیم گربه شاخمان بزند خیلی خوب است.

3. لج کنید: لج کردن و قهر کردن روشی بسیار مفید گزارش شده است. لج کنید. با چه کسی؟ هنوز نمی دانم ولی کاریتان نباشد. تمام مسائل دولتی و حکومتی را بایکوت خواهیم کرد و خودمان را کاملا از دنیای کثیف و آلوده بیرون خواهیم کشید و در کنج خانه هایمان گوشه خواهیم گرفت. به مانند کودکی که با مادرش لج می کند و لب به غذا نمی زند. همیشه هم این مادر است که کم می آورد و به دست و پای بچه اش میافتد که "بابا لال شم که حرف زدم. بچه جان ببخشید. بیا غذاتو بخور." اینجانب ایمان دارد که این حکومت هم به راستی مانند یک مادر مهربان از این رو ترش کردن های ما خیلی غصه اش خواهد شد. می بینم آن روز را که به پایمان افتاده اند و می گویند "جون هرکی دوست دارین اینقدر به ما کم محلی نکنین، آخه ما خیلی ناراحت می شیم. شما نباشین ما دلمون می پوسه. بیاین بابا، مملکت مال شما. اصلا هرچی شما بگین." البته بنا به گفته ی بزرگان سیب زمینی رگ ندارد ولی حالا خدا را چه دیدید؟ شاید هم داشت. امتحانش ضرر ندارد.

4. در انتظار امداد غیبی بنشینید: امداد غیبی را جدی بگیرید. اگر همگی دست به نماز و دعا برداریم، پدر صاحب بچه را در بیاوریم، مدام آویزان گوشه ی تنبان مبارکش شویم و گیر سه پیچ بدهیم، بالاخره گوشه ی چشمی به ما خواهد انداخت که در حقیقت هم اوست که خیر و شر ما را بهتر از ما می شناسد و ما در مقابل قدرت غیر قابل وصفش لعبتکی بیش نیستیم. پس بنشینیم در خانه هایمان تسبیح بگردانیم، کتب دعایمان را تنگ در بغل بفشاریم، به اشک سجاده رنگین کنیم. منتظر بمانیم، امداد به زودی از غیب شلیک خواهد شد. او خواهد آمد و تمام کسانی را که ما را اذیت کرده اند جیز خواهد کرد (بزک نمیر بهار میاد، کنبزه با خیار میاد در این یک مورد اصلا مصداق ندارد).

5. مبارزه به مثل کنید: ببینید، مسیح بازی و اینها دوره اش گذشت. آن پشیمانی پیلاطس میلاطس مال کتاب "مرشد و مارگریتا" بود. دوران گاندی بازی و مبارزه منفی هم گذشته است عزیز من. اکنون وقت آن نیست که دوک نخ ریسی بگیریم دستمان و نخ بریسیم. دوره دوره ی قدیر ژانگولر بازیست. اگر زدند توی گوشت توهم گزلیک آشپزخانه را فرو کن در شکمشان و جزایر لانگرهانسشان را بکش بیرون. مثل همان دفعه بود که از حرص علی دایی و گندی که به بازی زد شیشه های مغازه اش را آوردیم پایین و دیدید که علی دایی هم چقدر از این حرکت تکان خورد و اظهار ندم و پشیمانی کرد. بشکنیم، لاستیک بسوزانیم، اتوبوس آتش بزنیم، عربده و نعره و فحش های رکیک هم فراموش نشود. هر کسی کم آورد خر است.

6. به دعا و جادو جنبل متوسل شوید: دعا نویسی و استفاده از بخورات و گردهای مشکل گشا از قدیم رواج داشته و لابد دلیلی دارد که هنوز هم متداول است. می دانید چقدر زن، شوهرهای چیز خور شده شان را به زور همین دعاها به راه راست هدایت کرده اند؟ آیا می دانید این دعاها چه بسیار امیال جنسی خفته را بیدار کرده اند و چه فراوان اجاق های کور را آنچنان بینا کرده اند که زیر فشار جمعیت داریم خفه می شویم؟ پس دست به دست هم دهیم و به زور دعانویس میهن خود کنیم آباد.

7. آمدن دایه ی عزیزتر از مادر را انتظار بکشید: دایه ی عزیز تر از مادر خیلی شیرین است. اگر بیاید آنقدر خوب می شود. آنقدر دلش به حال ما می سوزد که نگو. هر روز به حال ما گریه می کند و مطمئن باشید که خیلی به ما کمک خواهد کرد. به یمن برخی (نه تمام) رسانه های برون مرزی و اکثریت قریب به اتفاق رسانه های درون مرزی و همچنین شامورتی بازی های دولت، مقدمات آمدنشان هم خدا بخواهد دارد فراهم می شود. همچین بیایند و مارا نجات بدهند که باورتان نشود. با یک حمله ی نظامی که یک روش بسیار نرم و کم خطر است به راحتی ما را به سر منزل مقصود خواهند رساند. تلفاتش آنقدرها هم نیست. خصوصا برای ماها که سالانه هشتاد هزار کشته در تصادفات رانندگی می دهیم و یک جا در زلزله ی بم بیش از چهل هزار نفر را از دست می دهیم که دیگر باید عادی شده باشد. شما فقط دعا کنید بمب به فرق سر مبارک اصابت نکند و بخورد بر سر همسایه بغلی.

8. موج مثبت بفرستید: این روزها خیلی صحبت از این موج می کنند. اصلا چه می کنه این موج. اگر تا الان هم وضع ما بد بوده به این خاطر بوده که به این موج مثبت ایمان نداشتیم و همین باعث شده است امواج منفی ما را احاطه کنند. اگر هرکداممان روزانه حتی پنج دقیقه هم که شده در اتاق خود بنشینیم، عودی روشن کنیم، چشمانمان را ببندیم و امواج مثبتمان را به هوا پرتاب کنیم باور کنید بهشت عدنی بسازیم که تمامی حوری ها و غلمان ها حسرتش را بخورند. پس قرار ما، هر شب ساعت نه، به مدت پنج دقیقه.

9. رخت سفر بربندید و پشت سرتان را هم نگاه نکنید: هیچکدام از روش های بالا را نمی پسندید؟ حال و حوصله ندارید اینقدر به خودتان زحمت بدهید؟ حق دارید. مجبور که نیستید. آدمی یکبار زندگی می کند، آن یکبار هم که نمی تواند مدام یخه ی این و آن را بچسبد و حق و حقوق پایمال شده اش را از حلقوم طرف بکشد بیرون. گوربابای مام وطن و تمام محتویاتش اعم از انسان، حیوان، نبات و جماد. ما خیلی تیز باشیم مواظب باشیم کلاه خودمان را باد نبرد. قشنگ همگی ماها که کنت و لرد زاده ایم بخچه هایمان را می بندیم و میرویم دیار دیگر. کامل فراموشش می کنیم. قبلا بود، الان نیست. به همین راحتی. آنجا هم که رسیدیم اصلا از هویت و مملکت خودمان صبحت نخواهیم کرد. هر کس هم از ما پرسید اهل کجاییم می گوییم ایتالیایی، ترک، یا هر چیز دیگر. آنقدر می گوییم تا خودمان هم باورمان بشود. خدا بخواهد خر ما که از پل به سلامتی گذشت، دیگر همه چیز حل است. بقیه هم بروند یک فکری به حال خر خودشان بکنند. ما که مجبور نیستیم همه را به دندان بگیریم و با خودمان اینور و آنور بکشیم. مشکلی هم اگر دارند به خودشان مربوط است.

10. اصلاحا... (ببخشید، اینو نخونین. اشتباه شد)