دوم دام دات کام

نقل است که از مادر فیلسوف بزاد، پس به یک روز بود که به کلام آمده، به لسان فصیح عجم بگفت: « من به دنیا آمده ام پس من هستم.» و به سه سال بود که همی گفت: «تاپ تاپ خمیر، شیشه پر پنیر، دست کی بالا؟» و به بیست سال بود که دایم گفتی: «مرغ سحر ناله سر کن» و از این گفت او مرغان هوا مجتمع شدندی و گریستندی و بر او شفقت کردندی و اینها از کرامات شیخنا بود.

نقل است که به روزگار جوانی پای در بادیه نهاده، بیتوته کرد به چهل شبانروز تا چه کند. پس شب چهلم شیخ الشیوخ الویلیام شکسپیر – غفرالله ذنوبه- به خواب او آمدی و بر او بانگ زدی که: « بودن یا نبودن، مسئله این است.» و شیخنا بدین بانگ فی الفور از جای بجست و دوان دوان به شهر آمده، بازیگر تیارت شد.

نقل است که بیست سال نان جوین آب زدی و خوردی و نمایش بازی کردی از شفقت که به خلق خدای داشت تا زخم معده بر او عارض شد. پس نزد طبیب شد. طبیب شد. طبیب بگفت: چه نامی؟ گفت: خسرو. گفت: چه کنی؟ گفت: آکتوری. گفت: کجا باشی؟ گفت: مستاجر باشم. گفت: با چه روی؟ گفت: با تاکسی روم. گفت: چه خوری؟ گفت: نان و جو و خاک صحنه. گفت: بهر چه؟ گفت: بهر خلق خدای. گفت: دبیا، اینا دیگه کی ان؟ واسه چی خاک صحنه می خوری، کثیفه؟! و طبیب ده من دارو نسخه نبشت و از این بود که شیخنا محتاج مواجب عظیم شد و به دنبال زر و سیم شد. و نقل است که تا به دنیا بود زر و سیم نداشت و از افقر فقرای تیارت بود، رضی الله عنه.

او را کلمات عالی است، گفت: « ملولاً من کثره قراته الاشعار السهراب السپهری» (ترجمه: از بس شعرای سهراب سپهری رو خواندم خسته شدم.» و گفت: «اکف! لعبت مره فی نقش هامون فانت بعد ذلک تعطینی هذا النقش فی کل افلامی» ( ترجمه: بابا! بسه، یه بار نقش هامون رو بازی کردیم، همه اش همین نقش رو به ما می دین) و در فراق همی خواندی: « دوستت دارم می دونی که این کار دله، گناه من نیست تقصیر دله» و گفت: «الاخ، المهشید» ( آخ! مهشید!) و گفت: « اگه من اونی باشم که تو می خوایی من باشم که دیگه اون من، من نیست.» ( ترجمه: بابا ولمون کن حال نداری!) و کلمات عالی از شیخنا فراوان است.

نقل است به روزگار جوانی به سیما نقش شیخی از شیوخ کبار آکتوری نموده، به نیم ساعت نطق فرمود طابق النعل بالنعل و هیچ نسیان بر وی عارض نشد از کرامتی که در او بود و از این علم بود که شیخ اکبر المارلون البراندو از حکمای فرنگ از این بابت بگفت: «شاهکاره، حرف نداره»

نقل است که به روزی در بادیه شیری بر او حمله برد، پس خواست بگریزد، اما از مهابت که در آن شیر بود از دست و پا بمرد، پس بانگ زده، راه نجات همی جست. ناگهان ازغیب شیخی بر او ظاهر شد و شیر به رؤیت شیخ دست و پای او ببوسید از کرامت که در وی بود، پس گفت: «کیستی و چه نامی؟ » شیخ بگفت: « علی عابدینی.» گفت: « اهل کجایی؟» بگفت: « اهل کاشانم من، روزگارم بد نیست.»(3) پس شیخنا به سی سال خدمت آن شیخ بکرد و دایم پیرامون وی بودی.

نقل است چون شیخ علی عابدینی - رحمه الله علیه- از کاشان هجرت کرد، شیخنا از فراق او همی نالید و خاک بر سر همی ریخت و به بانگ بلند در شارع و بادیه همی خواند: « ای علی عابدینی! ای رفیق قدیمی! چی شد که یهو غیبت زد؟» و از عظمت آن مصیبت بود که دایم گریستی و او را از این سبب « خسرو دایم البکاء» گفتندی.

در آخر کار او نقل است که ملکی بر وی نازل شده گفت: بر آسمان روی؟ گفت: روم، گفتند: سنگ و خاک خوری؟ گفت: خورم. گفتند: بر آب روی؟ گفت: روم. گفتند: خب: اگه راست می گی برو. شیخنا بر آب برفت، اما غریق گشت و به موت دچار آمد. و هر چه گشتند جسدش نیافتند. چون خبر موت شیخنا را بر شیوخ بدادند، هرکس شیخ را به لمحه ای مشاهدت نموده بود مجتمع گشته، خون گریستند و جز سخن نیک از او هیچ گفته نیامد، رحمه الله علیه.

این تذکره به سال 1375 مکتوب شد و در سال 1387 بازنویسی شد.
1)«سارت» : نقل از نسخه «چاله میدان»، منظور همان ژان پل سارتر فیلسوف است که از شیوخ بلاد کفر است.
2)های کلاس: رفیع مرتبه. High Class
3) این شعر را سهراب سپهری در کتابش استفاده کرده.

مرتبط: هامون ما بودیم.