دوم دام دات کام

فی المقدمه
از زمانی که در نشریه گل آقا بودم، فکر نوشتن تذکره به سیاق تذکره الاولیاء عطار را در سر داشتم. البته این را من باب نکردم، بلکه شیخ اجل، جوان طولانی و وزین و بسیار خوش نویس و خوش قریحه یعنی حضرت ابوالفضل زروئی نصرآباد، که در گل آقا با نام مستعار " ملانصرالدین" می نوشت، این شیوه را شروع کرد و من بعدها ادامه اش دادم. تقریبا تا امروز پنجاه تا شصت تذکره نوشته ام که برخی از آنها در کتاب " راپورت های یومیه و تذکره ها"( انتشارات روزنه، 1378) منتشر شده است و برخی در اینترنت موجود و تعدادی نیز نزد خودم است. قصد دارم که در دوم دام بخشی را بگذارم که از این پس تذکره ها را در آن می توانید بخوانید. در روزآنلاین هم قصد دارم پنجشنبه ها را تذکره بنویسم که طبعا هر چه بنویسم در دوم دام خواهد آمد، بعون الله تعالی. ضمنا تذکره های قدیمی را هم در دوم دام خواهم گذاشت، اصولا قصد دارم همه کارهایم را در دوم دام معرفی کنم.

ذکر احوال شیخنا و مولانا عباس کیارستمی

آن ناجی اطفال صغیر، آن خالق افلام بی نظیر، آن کاندیدای هر مسابقه، آن مسبوق به سابقه، آن قبله سینمای منور الفکر، آن عارف دایم الذکر، آن یاور یتیمان و ابن السبیل، آن رژیسور فرانکوفیل، آن فنا شده عدمی، آن نماینده هر غصه و غمی، شیخنا و مولانا و وتدنا، شیخ عباس کیارستمی - رضی الله عنه - متفاوت با این و آن بود و دایم در فستیوال کان بوده و از چشم عوام الناس نهان بود.

ابتدای کار او چنان بود که به ایام طفولیت به روزی درهمی ستانده به بازار همی شد تا قرصی نان جوین ستاند، چون بازگشت سگی دید که در شارع ایستاده و به لسان سگان همی گوید: « واق واق»، شیخنا از این گفت سخت بترسید و خواست به سرای خویش همی شود، سگ نگذاشت و چهل شبانروز شیخنا در کوچه بود و همان نان جوین خوردی و سگ بر او تعرض بکرد تا شیخی بر او ظاهر شدی و به لسان آدمی سگ را بگفت که: « برو». و سگ برفت. شیخنا از این معجزت ده روز بگریست و شیخ را دعا نموده از او پندی خواست تا شیخ گفت که به سینما رو و فیلم بساز تا نان از فستیوال کان یابی.

نقل است که به یومی فیلم او در کان نمایش بدادند؛ و آن فیلم را « طعم گیلاس» نام همی بود، پس چون نمایش آن تمام بشد شیخ مسعود همدانی فراستی کثرالله محاسنه، که معاند شیخنا بود طی الارض بکرده از طهران به افرنسیه همی شد به طرفه العینی و خواست جانش بستاند. شیخنا از رؤیت شیخ مسعود هراسان شده به بیابان همی گریخت تا شیخ مسعود در هیبت شیری بر او ظاهر شد و این از کرامات شیخ مسعود بود و خواست او را بدرد، تا شیخ کیارستمی از دام او بجست. و شیخ مسعود به هیبت ماری درآمد و خواست تا بر او زهر زند و شیخ از دام او بجست. و این حیلت به چند کرت متفق شد تا ژیل ژاکوب از شیوخ ممالک افرنسیه به مدد شیخنا بیامد و از کرامات شیخنا یکی این بود که شیخ مسعود همدانی ثم فراستی او را ندرید.

نقل است که از جمعیت گریزان بود و دایم به بیابان بود و زین سبب او را « شیخ پنهان» گفتندی. شیخی او را پرسید: از چه روست که در مملکت خویش از انظار مردم نهان شوی و دایم رهسپار لندن و لوکارنو و سایر فستیوال های جهان شوی؟ شیخنا بگفت: « از انک شاعر فرموده: یار در خارج و ما گرد جهان می گردیم.»

نقل است که ژیل ژاکوب رئیس فستیوال کان را محبت شیخنا در دل اوفتاده بر بازوی خویش به نقش خوش منقوش بکرده، نبشت: به عشق عباس، و نقل است که چون او را پرسیدند که: « ایها الژیل! از چه رو فیلم های شیخ عباس را دایم به فستیوال کان آوردی؟ و دیگران را عنایتی نکردی؟» ژیل ژاکوب از این سؤال گریبان چاک داده، اشک افشانده، به بانگ بلند همی خواندی که:

بیت
تمام دنیا یک طرف اول یک طرف عزیزم! عزیزم!

و دایم ذکر می کرد که:
آهسته و پیوسته، مهرش به دل نشسته، جونش به جونم بسته، عزیزم! عزیزم!
و آورده اند که چون شیخ عباس دیگر فیلم نساخت، ژیل ژاکوب فستیوال کان تعطیل بکرد و در فراق او به بیابان همی شد و بمرد.

نقل است که چون نخل طلای کان ببرد، از این خبر چنان بر کاترین دونو - که یک ضعیفه بی مثال در جمال بوده - شوق عارض شده که او را در برگفته بر وی هجمه بکرد و لپش بگرفت و هی بماچ بماچج و این مصیبت بر او گران آمدی و تا زنده بود دایم می گریست.

او را کلمات عالی است، بگفت: « اسهل الاعمال الپروداکشن الفیلم، المشاهدین رو وللش» ( ترجمه: ساده ترین عمل فیلمسازی است، به شرط آنکه به فکر تماشاگر نباشی.) و گفت: «ازلف منا، لا تزعجنی» (ترجمه: برو کنار، باد بیاد) و گفت: « و ماذا بعد؟ » (ترجمه: آخرش که چی؟) و گفت: «الطقس بارد، اذا ممکن تغلق النافذه؟ (ترجمه: هوا سرده، می شه اون پنجره رو ببندی؟ ) و از این کلمات از او فراوان صادر شده، به آب زر می نبشتند.

نقل است که چون شیخ محسن مخملباف را بدید، قصد رفاقت با او کرده، در باب او فیلمی بساخت سخت غریب که ده تن از تماشای هیبت آن بمردند و صد خلعت و جایزه بگرفت تا شیخ میرسلیم - مؤلف احتراق موتورهای درونسوز- اسباب ریاست راست کرد و پس بر آن دو شیخ از این مصیبت نگرانی عارض شد. و از این رو دایم خواستی که به فرنگ رود و دایم مخملباف را گفتی:

بیت
بیا که برویم از این ولایت من و تو
تو دست منو بگیر و من دامن تو، من آمده ام

تا احوال واژگون گشته، شیخ عطا وزارت گرفت.

نقل است که به سی سال فیلم بساخت در رودبار و منجیل و هر زلزله که بر زمین عارض شد مشغول ساختن فیلم بشد، تا آب دریای خزر پیشروی کرده، رودبار و منجیل به زیر آب برفت. شیخنا از این مصیبت ده سال بگریست و دیگر هیچ فیلم نساخت تا فوت بکرد. رحمه الله علیه.