دوم دام دات کام

دست های زبر و سربازان دیوانه: مردم کامبوج روزی را بخاطر می آورند که خمرهای سرخ، سربازان جوانی که کمتر کسی از آنان بالاتر از بیست سال داشت، بفرموده پل پت خیابان های پنوم پنه را بستند و مردمی را که از خیابان می گذشتند، بازرسی کردند، دستور بازرسی چنین بود، دست های شان را لمس کنید، اگر دست شان زبر بود، کارگر و دهقان هستند و دوستان خلق، اگر دست های شان نرم بود، سرمایه دار و عامل امپریالیسم هستند، اعدام شان کنید. آن روز تعداد بسیاری از کسانی که کف دست های شان نرم بود، بجرم جاسوسی برای دشمن و ثروتمند بودن اعدام شدند. پل پت، تئوریسین خمرهای سرخ، مردی که معتقد بود کامبوجی ها از ساقه برنج خلق شده اند، درس خوانده فلسفه در پاریس بود و در آنجا با چپ آشنا شده بود. او در بازگشت به کامبوج تفسیری ملی از چپ را به عنوان ایدئولوژی ملت کامبوج به آنان نشان داد. حاصل این ایدئولوژی و این دولت، که به لحاظ شیوه رفتار کمابیش شبیه بسیاری از چپ های پوپولیست است، میلیونها اعدام، کشوری ویران شده و حذف یک ملت از مردم شناسی جهان برای همیشه بود. حسین درخشان شیوه استدلال پل پت را این بار برای انتخابات توصیه کرده است.

حاصل دست های نرم: ما ایرانیان جنبش های زیادی را تا کنون به راه انداخته ایم، جنبش هایی که همیشه یک هدف داشته اند؛ آوردن کسی بر سر حکومت که مثل خود مردم باشد. کسی که درد مردم را بفهمد و به مشکلات فقرا برسد. و تقریبا هر گاه که فقرا و تهیدستان بر سر کار آمدند، حاصل آن چیزی جز افزایش فقر، توزیع ملی و طبقاتی فلاکت، ایجاد بحران برای کل ملت و نابودی بنیه اقتصادی و سیاسی کشور نبوده است.

حاصل دست های زبر: بیش از سه سال از حکومت احمدی نژاد می گذرد. از نظر من حکومت احمدی نژاد ممکن است مورد رضایت رهبری باشد، اما بی تردید مسوولیت آن برعهده خود اوست، آیت الله خامنه ای رهبر سه دوره جمهوری هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد است، پس منطقا می توان تفاوت این سه دوره را در تفاوت سه رئیس جمهور دانست، نه در تفاوت فراز و فرود روحیه رهبری. نکته این که سه دوره خاتمی، هاشمی و احمدی نژاد کاملا متفاوت است. به نظر من حکومتی که زیر دست های احمدی نژاد، که اصلا برخلاف چهره اش زبر نیست، عمل کرده چنین بلاهایی را بر سر تهیدستان و فقرا آورده است...

1) زندگی برای کل مردم دشوارتر شده است، طبیعتا این دشواری بر سر فقرا و تهیدستان فشار بیشتری آورده است، اگرچه زندگی برای ثروتمندان نیز سخت شده است. در این سالها دشواری زندگی به دلیل نبودن یک روش توزیع مجدد اقتصادی، عملا آوار گرانی ها را برسر تهیدستان نشانده است.

2) از میان صد تا دویست اعدام شده که اکثرا به دلیل فعالیت در حوزه آسیب های اجتماعی اعدام شده اند، و جرایمی در حوزه مواد مخدر، جنایت و جرائم جنسی داشته اند، تقریبا همه اعدام شده ها کسانی هستند که از اقشار زیرین جامعه بشمار می آیند. دولت احمدی نژاد هم باعث گسترده شدن آسیب های اجتماعی در میان تهیدستان جامعه شده و هم خشونت را علیه اقشار تهیدست اعمال کرده است. حتی در مورد برخورد با ظاهر جامعه نیز هیچ رویکرد طبقاتی توسط پلیس وجود ندارد، کارکنان آرایشگاهها، توزیع کنندگان مشروبات الکلی، توزیع کنندگان مواد مخدر، اشرار، اراذل و اوباش، حتی تروریست ها هم از تهیدست ترین و فقیرترین اقشار جامعه اند و همان افرادند که اکثرا در هنگام روی کار آمدن احمدی نژاد، به او رای دادند و پس از مدتی کوتاه توسط خود او در فشار قرار گرفتند، به زندان افتادند، در خیابان ها مجازات شدند یا حتی اعدام شدند.

3) بحران انرژی و عرضه خدمات عمومی مانند برق و آب و گاز و بنزین، نه تنها رویکرد طبقاتی ندارد، بلکه بیشترین فشار را برسر افراد و خانوارهایی می آورد که قطع برق برای شان متوقف شدن زندگی است. این تهیدستان هستند که زیر فشار دشواری های زندگی له می شوند و طعم تلخ ویروس نکبتی به نام احمدی نژاد را می چشند. این گروه در دوران خاتمی هرگز دچار چنین فشارهایی نشدند، آنچه برای شان اتفاق می افتاد، ممکن بود بسیار نازل تر از سطح یک زندگی مقبول و معقول باشد، اما هرچه بود، بهتر از دیروز بود. بلای احمدی نژاد، یعنی فرورفتن روز بروز ملت در مرداب بی کفایتی و بی سیاستی و بی لیاقتی. و کسانی زودتر در این مرداب فرو می روند که کوتاه ترند و آسیب پذیر تر. در روزگار احمدی نژاد هر روز بدتر از دیروز است، اگر دیروز فقط مشکل بنزین بر زندگی مردم وارد شده بود، امروز با قطع برق و آب هم مشکل دارند، اگر یک سال قبل فقط گرانی مسکن قدرت خرید را کاهش داده بود، امروز گرانی همه مواد غذایی و بهداشتی ملت را آزار می دهد، اگر در سال اول حمله ویروس نکبت احمدی نژاد فقط وب سایت های سیاسی فیلتر می شد، حالا دیگر سرعت اینترنت بکلی پائین می آید و بتدریج کامپیوتر شما بدون برق می ماند و شما وارد وب سایت بهشت زهرا هم نمی توانید بشوید.

4) دروغ بزرگ این است که دولت جلوی ثروتمندان را گرفته است؛ چنین نیست. چرا که تمام تلاش های نه چندان جدی دولت نهم برای مبارزه با رانت خواری فقط منجر به جهت دادن سرمایه های بسوی رانت خواران جدید شده است و از سوی دیگر، اصلا مساله اقتصاد ایران توزیع مجدد درآمد نیست. کشوری که در عرض یک سال بدون اینکه تولیدش افزایش پیدا کند، فقط به دلیل افزایش قیمت جهانی نفت درآمدش دو تا سه برابر می شود، اصلا کشور فقیری نیست که نیاز به چنین سیاستهای اقتصادی داشته باشد. دروغ بزرگی که سالهاست گرفتار آن هستیم این است که مشکلات اقتصادی ما بخاطر وجود دزدی یا فساد مالی است، این موضوع از اساس بی ربط و غیرواقعی است. اگر تمام پول دزدی رانت خواران را در چهار سال خاتمی جمع کنیم، به اندازه یک دهم افزایش درآمد نفت یک سال احمدی نژاد نمی شود. ما نه دهها برابر، بلکه صدها برابر تمام دزدی مافیای اقتصادی، سرمایه های کشور را به دلیل بی کفایتی، اتلاف سرمایه و بی برنامگی از دست می دهیم.

5) دست های احمدی نژاد زبر نیست، او فقط درباره تولید کردن حرف می زند، او نه تنها کاری زیربنایی در اقتصاد نکرده است، بلکه پروژه های زیربنایی را متوقف کرده است. او در مورد تنها کاری که می گوید انجام داده است، یعنی غنی سازی هم دروغ گفته است. تمام آنچه تحت عنوان تبدیل ایران به کشور اتمی گفته شده است، فقط دروغ های تکراری است که بقول چاکوتین باید آنقدر تکرارش کنید تا مردم باورش کنند. این مشکل اصلی ماست. دروغ هایی که تکرار می شود و تکرار می شود و تکرار می شود.

احمدی نژاد یک دروغ است، دروغی که نه بر اثر گذشت تاریخ، بلکه بسرعت فاش شده است و می شود، آنچه مشکل ماست، نتیجه حضور سه ساله این کوتوله سیاسی در زندگی ملت ایران است، او موفق شده است که تمام بیماری های خود را به جامعه ایران سرایت دهد. او جامعه ایران را بیمار، خودخواه، دروغگو، بی اعتماد و حریص کرده است. شاید این مهم ترین مشکل امروز ایران باشد. مشکلی که بسادگی حل نمی شود.

ابراهیم نبوی
مرداد 1387