دوم دام دات کام

اما اگر بیماری طنز دارید، راههایی وجود دارد. لابد می پرسید نشانه این بیماری چیست؟ می گویم: مثلا اینکه دوست دارید با تقلید از دیگران، عیب آنها را بگوئید، یا اینکه ناخودآگاه دروغ دیگران را از پشت چهره معصومانه و عوامفریب آنان می بینید، یا هزار نشانه دیگر. حالا با این فرض که چنین مرضی را دارید، یا فکر می کنید دارید، چگونه می توانید طنز بنویسید. راههای منطقی زیادی را می شود پیشنهاد کرد، مثلا یکی این که طنزهای قدما را بخوانید، یا اینکه سعی کنید برای دیگران سوژه بسازید، اما بهترین راه روش کارگاهی است، کارگاه طنز.

راهش این است که دسته جمعی موضوعی را انتخاب کنیم و همه در آن مورد طنز بنویسیم، بعد کسی که کارگاه را اداره می کند، نوشته ها را بخواند و اصلاح کند، این ساده ترین و منطقی ترین کار است. یک جور بازی است. دو تجربه در بالاترین برای من آموزنده بود، اول این که دوستانی می خواهند طنز بنویسند و خوب هم می نویسند و دوم اینکه اجازه می دهند که کسی که کارگاه را اداره می کند، دست توی نوشته شان ببرد. طبعا چون نوشته اصلی وجود دارد، این نگرانی وجود ندارد که متن من خراب شده است، ضمنا چون متن های اولیه با رای کاربران انتخاب می شود، این نگرانی وجود ندارد که انتخاب ها با سلیقه خاصی صورت گرفته است.

در هر حال من آماده ام که یک کارگاه طنز راه بیندازیم، هر هفته دو یا سه جلسه داشته باشیم، من با همکاری شما یک موضوع تعیین می کنم و یک شیوه طنز را هم پیشنهاد می کنم، مثلا شعرنو، یا انشاء طنز، یا پرسش و پاسخ نوشتن، یا امتحان چهار جوابی، یا حکایت نویسی، یا طنز مینیمال، یا کاریکلماتور، یا مثلا نوشتن یک داستان بصورت دسته جمعی، یا صد فرم دیگر.

این بازی را به عنوان یک بازی شروع می کنیم، اگر دوستان جدی گرفتند، می شود یک کار خوب از آن درآورد، حتی می شود جایی برای انتشار آن بیرون از بالاترین هم پیدا کرد.

من این کار را همزمان هم در دوم دام دات کام می کنم و هم در بالاترین، البته نمی دانم این کار با قوانین بالاترین تعارضی داشته باشد یا نه، ولی به نظرم چنین تعارضی نمی رسد. من از فردا این کار را آغاز می کنم. یک موضوع را با دو نمونه می نویسم و هر شش ساعت یک بار نوشته های آمده در کامنت ها را می خوانم و ویرایش و منتشر می کنم.

از دوستان می خواهم نظرشان را در مورد این کارگاه بگویند و موضوعات پیشنهادی خودشان را هم اعلام کنند.