دوم دام دات کام

آیت الله خامنه ای: ایشان امیدوار است که همه چیز بخوبی پیش برود. هیچ رئیس دولتی مانند احمدی نژاد از وی اطاعت نکرده است. ایشان از افتادن کشور به دست مخالفان در صورت کنار رفتن احمدی نژاد می ترسد. آیت الله خامنه ای فکر می کند اگر هاشمی و خاتمی و اصلاح طلبان یا مخالفان روی کار بیایند، اسلام و شیعه تا مدتهای طولانی لطمه بزرگی خواهد دید. او فکر می کند آمریکا جرات حمله به ایران را ندارد.

علی لاریجانی: لاریجانی می داند که آمریکا می خواهد به ایران حمله کند، اما گمان می کند که آمریکایی ها چون باید هزینه بالایی برای جنگ بپردازند، عاقل تر از آن هستند که حمله کنند. او اگر می توانست استعفا می داد و کنار می رفت تا شاهد جنگ نباشد، اما امیدوار است در آخرین لحظه بتواند جلوی جنگی دیوانه وار را بگیرد.

هاشمی رفسنجانی: او می داند که جنگ رخ خواهد داد، و بیش از هر کسی می خواهد و اگر قدرت داشته باشد، جلوی جنگ را می گیرد، اما قدرت تحرک هاشمی چنان نیست که بتواند با آمریکایی هایی که دارند بسرعت فرصت ها را از دست می دهند و باید تکلیف شان را با ایران یکسره کنند، و احمدی نژاد که می خواهد از این آشفته بازار با قدرت تحرکی بالا فرصت ها را به دست بیاورد، مقابله و رقابت کند. هاشمی شطرنجبازی است که برای هر حرکت فقط ده ثانیه وقت فکر کردن دارد.

اصلاح طلبان: آنها امیدوارند که انتخابات زودتر از جنگ برگزار شود، تا هم قدرت را به دست بیاورند، هم جلوی جنگ را بگیرند. آنها از جنگ می ترسند، اما چون برای جلوگیری از آن کاری نمی توانند بکنند و از طرفی نقشی هم در جنگ ندارند، ترجیح می دهند موضوع بحث را از جنگ را عوض کنند، تا در جایی حرف بزنند که قدرت تحرک سیاسی دارند. اصلاح طلبان قدرت و توانایی سازماندهی یک جنبش ضدجنگ را ندارند. آنها اگر یک جنبش ضدجنگ و ضدآمریکایی راه بیندازند،این کار به نفع دولت تمام می شود، و اکر یک جنبش ضد جنگ- ضد دولت را بیندازند به خیانت، ترس و همکاری با دشمن متهم می شوند.

روشنفکران و نخبگان سیاسی: روشنفکران و نخبگان سیاسی کشور چنان از حکومت آزرده اند و چنان دچار قطع ارتباط با جامعه عمومی هستند که علیرغم اینکه بسیاری از آنان خطر جنگی نزدیک را احساس می کنند، اما نمی توانند به مردم هشدار بدهند، چون با آنها ارتباط رسانه ای ندارند و نمی توانند به دولت هشدار بدهند، چون خودشان از جانب دولت به عنوان عوامل دشمن شناخته می شوند.

عامه مردم: جامعه ایران، طبقه متوسط و عوام الناس تا گلو غرق در بحران اقتصادی، ناامنی اجتماعی، تنش و وحشت و بمباران روانی توسط رسانه های خبری دولتی هستند. آنان که می دانند وضع تا چه حد خطرناک است، چون کاری نمی توانند بکنند و از سویی دچار رخوتی مرگبار در این دوسال شده اند، ترجیح می دهند نه خبری بشنوند و نه به خطری فکر کنند.

نیروهای نظامی ایران: نیروهای نظامی و بخصوص سپاه و بسیج خودشان را آماده جنگی چریکی با دشمن در روی زمین و اداره حکومت و دولت از طریق تسخیر مدیریت دولت توسط نظامیان می کنند، این در حالی است که بعید به نظر می رسد آمریکایی ها روی زمین با ایران بجنگند و نظامیان منتظر امام زمان فرصتی برای تشکیل دولت منتظران موعود داشته باشند.

جهان اسلام: دولتهای حاکم در جهان اسلام در یک سال گذشته خطر انقلابیگری ایرانی را فهمیده اند و خودشان بیش از آمریکا از ایران می ترسند، ملتهای مسلمان هم اکثرا سنی مذهب هستند و در یک سال گذشته از سوی ایران احساس خطر کرده اند و مهم تر از همه اینکه در اکثر کشورهایی که مردمش متاثر از بنیادگرایی هستند، دولتهایی استبدادی حاکم است که رابطه اکثر آنها در یک سال گذشته با ایران تیره شده است.

اروپا: اروپایی ها در دوران احمدی نژاد منافع اقتصادی شان را به دلیل گسنرش رابطه دولت ایران با چین و روسیه، از دست داده اند، اکثر دولت های اروپایی حتی اگر طرفدار حمله با آمریکا نباشند و با آمریکایی ها همکاری نکنند، قطعا مخالفت خود را با آنان ابراز نخواهند کرد. از سوی دیگر اروپا خود از اسلام گرایی شدیدا احساس خطر می کند.

آمریکا: آمریکایی ها افکار عمومی جهان و آمریکا را آماده حمله به ایران کرده اند. احمدی نژاد فرصت های کافی را برای شکست ایران در جنگ روانی برای آمریکا فراهم کرده است. آمریکایی ها فرصت زیادی ندارند، به نظر می رسد آنها در فرصتی که چندان دور نیست، ایران را مورد شدیدترین حملات نظامی خود قرار خواهند داد. یک فاجعه منتظر ماست.

قطار جنگ با سرعت به پیش می رود، می توانیم چشمان مان را ببندیم و شاهد برخورد قطار با هیولایی که بسرعت به سویش می رویم، نباشیم. اما واقعیت این است که صدای نحس شیپور جنگ به گوش می رسد. در این قطار گویی هیچ عاقلی توانایی آن را ندارد که از جا بلند شود و ترمز خطر را بکشد. من از فردا می ترسم.

22 شهریور 1386