دوم دام دات کام

مادرش، نقش ادنا تورن بلاد را جان تراولتا بازی می کند، نقشی منحصر بفرد و عجیب. جان تراولتا کاملا زن است، یک مادر چاقالوی عظیم الجثه خانه دار دهه شصت آمریکایی که راحت گریه می کند و کاملا مادر است و کاملا همسر است. جان تراولتا در « اسپری مو» نه مثل بازی زنانه جک لمون و تونی کورتیس در « بعضی ها داغشو دوست دارن» مردانگی اش از پشت زن نمایی معلوم می شود و باور کردن زنانگی و مادر بودنش بسیار ساده است. جان تراولتا که مهم ترین و معروفترین کارهایش کمدی های موزیکال اوست، از 16 سالگی رقص را روی صحنه برادوی شروع کرده و با جین کلی روی صحنه رفته است. تراولتا، در « تب شنبه شب»( 1977) در نقش تونی مانرو رقص دیسکویی دهه هفتادی را روی صحنه برد. یک سال بعد در « گریس»( 1978) رقص او و اولیویا نیوتن جان تبدیل به اسطوره نوجوانانی می شود که مسخره ترین دهه قرن گذشته را در دهه هشتاد آغاز کردند. تراولتای باریک اندام در گریس تبدیل به مدلی شد که سالها باید می ماند. سالها می ماند و تکرار می شد و فقط مسخره عوضی کثافت و جالبی مثل استیو در امریکن پای 2 در آن باشگاه گی ها کمدی آن رقص را بازی کند. جان تراولتا یکی از دیدنی ترین حرکات رقص را در فیلم کوئنتین تارانتینو، قصه های بازاری نمایش داد. با یک موسیقی محرک و جادویی و مثل بقیه فیلم دیوانه وار. در « اسپری مو» جان تراولتا، صورت چهارگوش و کاملا مردانه اش را به خدمت یک بازی کاملا زنانه آورد.

قبلا « الن بارکین» در فیلم « سوئیچ» بلیک ادواردز با صورت و اندامی کاملا زنانه، نقش مردی عیاش را بازی کرده بود که آنچنان زنان مختلف را به بازی گرفته بود، که در اثر یک چرخش معجزه وار، زنی شده بود و حالا باید با اندامی زنانه رفتاری کاملا مردانه می کرد. باید مثل یک زن کفش پاشنه بلند می پوشید و با آن ساعتها راه می رفت، باید با دامن کوتاه و لباس تنگش خانمانه می نشست و نمی توانست مثل همه مردها پاهایش را باز کند و ناگهان بخاطر طبیعت مردی که زن شده بود، باید در مقابل وسوسه سینه اش که دستش را به خاراندن می خواند مقاومت می کرد، او یک زن شده بود و دیگر نمی توانست مثل مردها دستش را توی پیراهنش بکند و خودش را خرت و خرت بخاراند. در اسپری مو، جان تراولتا کاملا زن بود. با راه رفتن زنانه، نگاه زنانه و ... نه، اشتباه نکنید، او شبیه گی ها نبود، او کاملا زن بود. یک زن 130 کیلویی عظیم الجثه که شوهر خوش تیپش قطعا او را به میشل فایفر باریک اندام ترجیح می داد. و جان تراولتا و دختر نوجوان فیلم که در یک تست بازیگری معمولی کشف شد، عشق به رقص دهه شصت را نشان دادند. قشنگ و دلنشین.

فیلم « اسپری مو» از یک زاویه تازه وارد نمایش مبارزات مدنی دهه شصت در آمریکا علیه تبعیض نژادی شد. شرایط وحشتناک و غیر انسانی دهه شصت را نشان داد و مبارزه سیاهان را برای به دست آوردن حق برابری نیز به نمایش درآورد. فیلم، از آن فیلم های باشکوه آمریکایی بود که فقط در آن قاره می شود ساخت شان و فقط آن پانصد نفری که این معجزه جادویی دو ساعته را می سازند در آن قاره می توانند مدیریت شوند. می دانی فرق فیلم های آمریکایی با بقیه فیلم های دنیا چیست؟ این یک موضوع بسیار مهم است. اصولا سینمای آمریکا موضوعی بسیار مهم است. در سینمای آمریکا درست زمانی که مشتت می خارد تا محکم وسط دماغ آن مردک بدذات بزنی، درست همان موقع است که جان وین در ریوبراوو محکم می زند توی صورت آن مردک و درست زمانی که ماشین غول پیکر کامیونی که مثل دیو در « دوئل» اسپیلبرگ دنبال تو افتاده است و می خواهد در آن بیابان وحشتناک تو را بکشد، وقتی بوق می زند، ده سانت از روی صندلی سینما می پری بالا از ترس و یادت می رود که این ماشین است. و درست همان زمانی که باید شارون استون در غریزه اصلی بوسیده شود، تو یک دفعه تمام تنت می خارد و حس مشترک پیدا می کنی با این مردک مایکل داگلاس. سینمای آمریکا دیدنی است. و اسپری مو از آن فیلمهایی است که آدم را یاد بیلی وایلدر و جان فورد و فورد کاپولا و مایکل چیمینو و جورج استیونسن و مارتین اسکورسیزی می اندازند. راستی این همه ایتالیایی در آمریکا چی کار می کردند؟

خیلی وقت بود دو ساعت کامل از دیدن فیلم لذت نبرده بودم، تقریبا از پارسال که سگهای پوشالی را برای هفت هزارمین بار نگاه کردم.