دوم دام دات کام

روزگار غریبی است نازنین
...
آنکه بر در می کوبد شبا هنگام به کشتن چراغ آمده است
نور را در پس توی خانه نهان باید کرد

سلام
خسته نباشی.ار این نوشته هم لذت بردم. همیشه گرم باشی!
مرتضی--هلند

چرا كامنت قبلي من رو منتشر نكري؟ ( شعر اخوان ثالث) :(

این پیام خصوصی است
سلام نبوی عزیز
نمی دانم چرا من نیز همین احساس را دارم مدتی است خیلی دلم برای وطن بی تاب شده است و نتوانستم خودم را کنترل کنم و در آخرین مطلبم حدود یکماه پیش در شهروند نوشتم که دلم می خواهد برگردم ایران.غصه ام گرفته که چرا نمی شود رفت !؟
خیلی دلم می خواهد آنجا باشم
سرافراز باشی
قربانت - اسد مذنبی

داور عزیز

سلام. می بخشی که تو را با اسمی که دوستان نزدیک و صمیمی ات صدا می کنند خطاب می کنم(از بین یادداشت های خودت این مطلب را فهمیده ام). ولی میدانم ناراحت نمی شوی وقتی بدانی که من و افرادی مثل من، که هر روز به شوق دیدن یادداشتی از تو این طرف و آن طرف سرک می کشیم، تو را دوست صمیمی خود می دانیم.

لازم نیست بگویم که از خواندن این نوشته ات احساس نزدیکی فکری و روحی بیشتری نسبت به تو پیدا کردم. چون من هم مثل تو، مثل خیلی های دیگر، احساس سرما می کنم. من هم به تلاطم گفتگوی درونی "پیر دانا و جوان شجاع" دچار می شوم. به قول یک شعر تعزیه قدیمی: " عشق گوید سینه واکن پیش تیر، عقل گوید مادرت گردد اسیر!" کاش واقعاٌ کسی می توانست بگوید بالاخره کدام راه را باید انتخاب کرد، کسی که یک سخن تازه بگوید. آن نادره که به قول مولانا صاحب دیده ای است که از این ایوان ایوان دگری می بیند.(1)

من هم برای گرم کردن خودم باید کاری بکنم. به همین دلیل به بالابردن سطح آگاهی خودم می پردازم. مگر غیر از این برای باز کردن آن گره کور معروف (2)، راه دیگری هم هست؟

اول فکر کردم یک مطلب طنز، هر چند ابتدایی و شاید تکراری، برایت بنویسم و لبخندی به چهره ات بیاورم و به قول رومن رولان (3) تبدیل بشوم به آن کس که باری از روی دوشت بردارد، وهمان کاری را که تو سالهاست برای همه ما می کنی، مثلاٌ من هم در قد و قواره خودم بکنم. کاش واقعاٌ از عهده ام این کار بر می آمد! ولی نتوانستم و این مختصر تبدیل شد به یک ابراز همبستگی فکری و روحی.

امیدوارم حداقل، کاری، در راه گذار زایش امید، کرده باشم: باز همان کاری که تو برای همه ما کرده ای و من
آرزومند تداوم آن در کنار سلامتی و گرمای درون برایت هستم. چه خوش و راست گفت آن که: "هر چه نیروی زندگی بیشتر باشد، ظرفیت رنج کشیدن بیشتر است." (4)

ارادتمند،

امیر

(1) آن دیده کزین ایوان ایوان دگر بیند، او نادره ای باشد او بوالعجبی باشد
(2) Gordian Knot گرهی است که گوردین چنان محکم و کور بست که اسکندر، ناتوان از گشودن آن، دست به شمشیر برد و از میان به دو نیم شکافت.
(3)رومن رولان: "کشیدن بار کسانی که دوست می داریم بس لذتبخش است. ولی این هم بسیار لذت بخش است اکرگاه گاه بار ما را هم دیگران بکشند! و این تجملی است که فراوان در دسترس نیست. (از کسی نمی توان گله مند بود) هر کسی جز آنچه دارد نمی تواند بدهد."
(4) باز هم، رومن رولان با ترجمه استادانه محمود به آذین.

سلام اقای نبوی

خوبی دنیا اینه که چهار فصله . همون زمانی که شما سردی غربت را با تمام وجود چنان احساس می کنی که رمقی برای نوشتن براتون نمونده . من هم همراه تعدای زیادی از جوانهای تحصیلکرده ایرانی گرمای طاقت سوز شبه جزیره عربستان را بر بهشت پر از مهر ورزی کشوری که اقای احمدی نزاد مدیریت می کنند ترجیح دادیم و سالهای جوانی عمر و حاصل تلاش و کوشش های شبانه برای درس خوندن و کنکور دادن و دانشگاه رفتن را وقف ابادی کشوری می کنیم که شاید مردمانش کمتر تحمل دیدن ما ایرانیها را دارند .
لازم نیست بگم کجا . همین کشورهای کوچولو خلیج فارس .
هر روز که از خیابونی می گذریم یک برج سر به فلک کشیده هست که اگه ایرونیها نه ساخته باشندش حداقل نصف اون را ایرانیها خریدن .
گاهی اوقات انقدر گرما و شرجی زیاده که محاله نیم ساعت بری قدم بزنی و نفست تنگ نشه .
اما انگار هواش راحتر تو ریه های ما جریان پیدا می کنه هر چی باشه برای نفس کشیدنمون دیگه دولت و مجلس تصمیم نمی گیره .
حداقل اگه صبح شکم گشنه از خونه بیایی بیرون تو مسیر رفتند به سرکار چوبه دار برپا نکردن که حالت از انسان و انسانیت بهم بخوره .

اقای نبوی شما بگید ما به کجا داریم می ریم .؟
سر کدوم دوراهی اشتباه رفتیم که اینقدر از انسانیت و فرهنگ و اخلاق دور شدیم .؟

حالا گیرم که رفتید ایران و یک راست رفتید زندان .

ما می مونیم چند تا تلویزیون کرم فروش که هشتاد درصد وقتش به خالی کردن جیب ملت درمونده می گذره .

یا اون صدای امریکا که همه چیز را یا سیاه می بینه یا سفید .

نه اقای نبوی شما نباید ایران برید .من شخصا یکوقتهایی که حالم از این اخبار نکت باری که از ایران هر روز می رسه گرفته است .یکسری به سایت شما می زنم .

نمی دونم ما که از گرمای هوا خسته ایم و ازرده شما هم که از سردی هوا . تو ایران هم که هوایی نمونده .

کاش اقای خاتمی دوباره بر می گشت . کاش مردم می فهمیدند که یکم هم تقصیر خودشونه و بی تفاوت بودنشون .

اقای نبوی یکباری که این اقای خرسندی حسابی گیر می داد به اقای خاتمی و تلویزیون صدای امریکا هم که یک خط در میون به انحنا مختلف به ببینندگانش یاد اوری می کرد که هی یادتون نره قتلهای زنجیره ای زمان اقای خاتمی بود و چه و چه . من ساده یک ایمیلی زدم به خرسندی که بابا احمدی نزاد خبط می کنه یک گریز به خاتمی می زنی . رهبر اشتباه می کنه یک گریزی می زنی می شه به من بگی چرا ؟
پاسخش این بود که من نمی خواهم اخوند تو ذهن مردم ایران قهرمان باشه .
تو را به خدا استدلال را می بینی .

ما که دستمون کوتاه است تو را خدا شما به اینها حالی کنید که تن نحیف و رنجور مملکت ما نه جنگ می خواهد نه انقلاب .

ما حوصله نداریم دوباره چوبه دار برچا کنیم و کارخونه و زمین مصادره .

ما حوصله نداریم دوباره از پشت بوم خونه هامون صدای تیر بیاد .

اقای نبوی امید مردم ایران به مردانی است که سختی و مرارتهای کشور را با پوست و گوشتش تجربه کردن . ادمهایی که می فهمند شکنجه و انفرادی یعنی چه .
این ادمها هم شمایید و اکبر گنجی و سازگارا و .... .
کاری هم به گذشته ها فعلا نداریم .

پس اقای نبوی بنویسید تا دل ما هم گرم باشه و به فراخور توانایی و استعدادمون کاری برای ایران و ایرانیها انجام بدیم .

با ارزوی بهروزی و سلامتی
ارش

nomid mabash ke dar in keshakeshe dahr neveshtehayat, omidhayat, va labkhanhayee ke bar labeman mineshani tanha omideman be zistan ast.
hava bas najavanmardane sard ast ari, vali in zemestan raftanist va man va to ba ham avaze shekoftan ra sar khahim dad

بعد که مـردم همه یـادم کنند____رحمت وافـر بـه نهادم کنند_/_
زانچه پس از مرگ برایم کنند____کاش کمی حین بقایم کنند_/_
.
ابراهیم عزیزم آنقدر سرد نوشته بودی که در اعماق وجودم سردیی احساس کردم که ناخودآگاه تنم لرزید و سردم شد،خیلی سردم شد،احساسی غریب و دلگرفته،این حس زمانی در من به اوج رسید که "اتاق شماره ی سیزده" را خواندم،آن روز چند پرینت گرفته بودم و هر جا که می رفتم شروع می کردم برای همه خواندن...همون روز بود که می توانستم به واقع همزاد پنداری کنم،از اون روز تا به امروز ...خدای را شاهد اکثر اوقات چنان خودم رو جایتان می گذارم که خود نمی دانم اگر به چنین طریقی از ایران دور بودم چه می کردم و چه حسی داشتم...مثلا آنچنان داستان سفرتان را به آمریکا دنبال می کردم گویی رمانی دنباله دار بود که نمی دانستم فردا بقیه اش گیرم خواهد آمد یا پس فردا،وقتی در هواپیما که بودید، نفر جلویی صندلی هواپیما را تا فیهاخالدون به عقب داده بود و عرصه بر شما تنگ شده بود، ... موقعی که شما در فرودگاه به خاطر سیگار درون اتاقکی رفته بودید و توصیفهایتان ...گاهی دست نوشته ها طوری خاطرمان را می بَرد و مدهوش می کند که گویی کیکی خوشمزه و پر خامه است که دلمان نمی آید کیک را تمام کنیم ،زمانی که مطلب را رو به پایان می بینیم ،و هزاران خاطره که در دلهایمان حک کرده ای.
ابراهیم عزیز برای تو می نویسم با اینکه می دانم که حتی اصول نوشتن نمیدانم،برای تو می نویسم ،نه تنها من ،بلکه هزاران هزار خواننده ی تو،از طرف هزاران دوست تو که هر روز با نوشته هایت زندگی می کنند،هزاران تنهایی که از سر دل تنهایشان چون دل تو،روزها و شبها صدها بار صفحایت را برای مطلبی دیگر چک می کنند،و اگر باورتان نمی شود ،باور کنید هزارانی هستند مانند من که فقط به خاطر تو و قلم تو ،به نت متصل می شوند.
ابراهیم جان،بگذار بگوییم که در اين مدتی که خدمت سربازی خواهم بود،چطور و چگونه از مطالبت دور شوم؟جای خالی طنزهایت و داستانهایت را چه می تواند پر کند؟چقدر جدا شدن و دور شدن از تو ملالت بار است.
گرچه می دانم این مطالب ذره ای هم نمی تواند از قلم تو قدردانی کند،اما آنچنان که وظیفه ی خود دیدم تا بگوییم تا بدانی که هزاران دوست و هزاران دوستدار ،هر روز چشم امیدشان تویی و به هر طریقی از مطالبت بهره خواهند برد.
سید ابراهیم نبوی نه تنها در قلبهایمان است بلکه در روان و رگهایمان نامش همیشه جاودان است.
عمرتان بلند و قلمتان جاودان.
(میم از تهران! مهراد)

روز گار غریبی است نازنین. نه رفتن حسین واری هست و نه ماندت زینب واری. رفتن هم هیچ دردی را چاره نمی کند، شاید، شاید وقتی دیگر...زمانی مناسب تر یا امیدوارتر