دوم دام دات کام

اشک ریختم

آقای نبوی عزیز.من شمارامیشناسم ولی شما من را نمیشناسید.من زمانی شاگرد ابراهیم رها در کلاسهای طنز نویسی بودم و به این دلیل با شما آشنا هستم.دارم هرچه که دارم میفروشم که از ایران برم.چیز زیادی نیست ولی بهای حق احترام به انسان را کفاف میدهد.دلم از اینجا بریده شده لحظه هارا میشمارم که هرچه زودتر لحظه دلتنگیهام شروع بشه.من برای زندگی کردن به دنیا اومدم ولی در جائی که برای زندگی کردن باید رفت.ایران رو دوست دارم با تمام پوست و سلولهام ولی فقط ایران رو.فقط ایران رو وپدرم رو که پشتش به هیچ آقازاده ای گرم نبودو در 60 سالگی ورشکست کامل شد.مادرم رو که زیر بار فشار زندگی در عین نداری جلوی مهمونش موز گذاشت.خواهرم رو که در دانشگاه جون کند که اخراج نشه و کار بکنه که خرج پدرم کم بشه.برادرم رو که چندبار شلوار جینش رو رفو کرد که پدر شرمنده پسر 18 سالش نشه.برای من این یعنی ایران.حالا با بغض برات مینویسم که من دارم میرم.میرم که بشم پایگاهی برای روزهای پیری همین پدرومادر و پناهگاهی برای جوونی کردن همین خواهروبرادر.برام دعا کن من تمام پلهای پشت سرم رو خراب کردم که دیگه هرگز به پشت سر نگاه نکنم. اگه پشتم پلی نباشه حتما"فقط به جلو نگاه میکنم.برام دعا کن.

با سلام جناب نبوي
دو تا مطلب رو مي خوام مطرح بكنم
1- اگر دقت كرده باشيد درصد بالايي از نوشته هاي اخيرشما فاقد خلاقيتهايي است كه از شما مي شناسيم. در عوض به اندازه همان درصدمعطوف به مجادله و مباحثه با كساني است كه از نظر مردم داخل كشور كوچكترين اهميتي ندارند. به نظر مي رسد كه زندگي در خارج از كشور اهميت افراد را در نظر شما به گونه اي متفاوت از داخل كشور نشان داده است.
2- اگر به نظراتي كه براي شما توسط خوانندگانتان ارسال شده است نگاهي آماري داشته باشيد متوجه مي شويد كه باز هم درصد بالايي از آنان در زمره كساني هستند كه در خارج از ايران زندگي مي كنند. البته جاي تعجب ندارد كه موارد قابل اهميت براي شما و آنها مشترك باشند!. به اعتقاد من شما بايد نسبت به اين وضعيت نگران باشيد !
با تشكر

اقای نبوی ميدانم قلب بزرگی داری ودلت برای وطن ومردمش مي تپد. ولی فراموش نکن اينها همان ملتی هستند که عکس امامشان را در ماه ديدند وبا يک خودکشی عمومی در سال 57 تاريخ مملکت خود را برای مدتی نا معلوم به دست جلادترين حکومت تاريخ داد. اشتباه نکن جبران هميشه امکان پذير نيست. 20ميليون به خاتمی رای داديم وفکرديم معجزه ميشود. ولی بالاترين سرکوب نويسندگان ونشريات ودانشجويان در زمان خاتمی بود. نيک بنگر وبين اصل بد نيکو نگردد.چرا از حکومتی که به راحتی خون ميريزد توقع اصلاحات داري. خاتمي عروسکی بود که حکومت نفسی تازه کند. چرا که نيروی انتضامی در دوره خاتمی هم مي توانست سرکوب گر باشد و خاتمی هم مانند تير 87 برايمان اشک تمساح بريزد.من انقلاب نکردم وعطای وطن را به لقا يش بخشيدم. اينجا سختی است ومشکاليت فراوان ولي من زنده ام ونفس ميکشم. درايران مثل مرداب گنديده بودم. 3 نسل فدا شد و لاشخوران حکومت زنده و سالمند. دگر به نجات وطن اميدی نيست. . ما انسوی مرزها هم با اينسو جمع نميشويم چرا که از يک جنس نيستيم. اينجا جان انسان ارزش دارد . ساده ترين قانونی که در ايران مدتهاست فراموش شده...

جناب نبوی عزیزم.بسیار باعث دلگرمی هستید در این آشفته بازار که در هیچ قسمی تکلیف آدم روشن نیست و در چنان تاریکی فرو رفته ایم که حتی کورسویی از روشنای فردامان پیدا نیست.از خواندن نوشتهء پر ارزشتان نمی دانم چرا بغض امانم نداد.در شرایطی هستم نه من که همسالانم را میگویم که هر روز و هر لحظه به هر دری می زنیم تا بلکه روزنه ای باشد برای شکوفایی و حیات برای زندگانی و نه زنده مانی. هزار راه را نرفته در ذهن می پیمایم از آنان که پیموده اند می جوییم اما باز به ناکجا آباد همیشهء دوران می رسیم. اگر کسی چراغ راه نیست اقلا نوشته های امثال جناب عالی جرقه ای در دل می زند که شعلهء روبه خاموشی امید در دل باقی بماند.از صمیم قلب دوستتان دارم جناب نبوی عزیز.

جناب آقای نبوی عزیز، نوشته تان عالی بود و بحث مطرح شده از آن هم به مراتب بهتر. واقعا متشکرم.

به نظرم بررسی پاسخی که به آقای دموکرات در بخش نظر های مربوط به مطلب "فاطمه، دیگر فاطمه نیست" دادید، می تواند به فهم اختلاف بین ایرانیان داخل و خارج کمک کند:

1- یک ایرانی که در ایران زندگی می کند، در روز دهها نفر از اقشار مختلف جامعه را می بیند و با آنها حرف می زند، با اتکا به دیده ها و شنیده هایش با نهایت احتیاط می گوید: "درصد قابل تاملی" از مردم با فلان طرح موافق هستند. یک ایرانی خارج از ایران اما، با اتکا به چند تلفن از ایران و مطالبی که در سایتهای اینترنتی می خواند به او جواب می دهد: "نظرسنجی هایی که می گوئید دروغ است و نظرسنجی به این سیاق اعتبار ندارد"

2- یک ایرانی خارج از کشور نظرش در مورد ایرانیان درون کشور این است که "نه کتاب می خوانند، نه روزنامه می خوانند، نه خبر گوش می دهند" و "با بی خیالی و بدون حساسیت می گذارند تا هر بلایی سرشان بیاید"، او نه تنها به یک ملت از بالا نگاه می کند، بلکه حتا از این طرز نگاه احساس گناه هم نمی کند. (در مورد شخص شما به عنوان یک نویسنده و فعال سیاسی این نگاه حداقل قابل توجیه است، اما لطفا یک نیم نگاه به نظرات برخی دوستان خارج از ایران بیندازید و تعداد تحلیلهای بی محتوا ولی از موضع بالا را بشمارید)

3- اگر یک ایرانی داخل نشین به یک عزیز خارج از کشور بگوید که نوشته هایش کمتر "بوی ایرانی" می دهد، جواب می شنود که شما از اول "به همه ماها با نفرت نگاه می کردیدو این نفرت را الآن هم می توانم ببینم". آقای نبوی، اگر این آقا از شما متنفر بود چرا می بایست وقت خود را صرف خواندن نوشته هایتان می کرد؟ چرا باید به خود زحمت می داد و نظرش را برای شما مطرح می کرد؟ من او را خوب می فهمم. چون خود من هم -اگر متهم به دروغگویی نشوم- از کسانی بودم که هر روز ستون چهارم ، پنجم یا بی ستون می خواندم. گروه فشاری هم نیسنم، دو بار به خاتمی رای دادم، دور اول 84 را به معین و دور دوم را به هاشمی. با طرح حجاب هم به اندازه ی شما مخالفم، ولی باز هم بسیاری از نوشته های امروز شما را و بسیاری از رفتار های امروز شما را نمی پسندم و علت اصلی آن را هم دوری شما از حال و هوای ایران می دانم.

با نشکر و آرزوی موفقیت

جناب مهدی!
یک کم با احتیاط حکم صادر کن دوست عزیز!
بنده در ایران وضعیت مالی و شغلی ام به مراتب از چیزی که الان در کانادا دارم بهتر بود ولی با این حال حاضر به بازگشت به ایران نیستم.

جناب نبوی
مطلب جالبی نوشته اید. تنها یک نکته به نظر من البته از آن جا افتاده است. شما هیچ وقت از اصلاح طلبان انتقاد نکرده اید. طرف طنز شما فقط احمدی نژاد و مصباح یزدی و سردار نقدی و حسن عباسی و بلخاری هستند.
شما هیج وقت نگفتید که رضا خاتمی نایب رییس مجلس اصلاحات و کروبی رییس مجلس اصلاحات با پذیرش حکم حکومتی رهبری خودشان به دست خودشان تابوت اصلاحات را ساختند. مگر مردم به اصلاح طلبان اعتماد نکردند؟ مگر همین مردم آن موقع مظهر شعور سیاسی نبودند؟ کسانی که بعدا تحریم را شعار خود کردند نیز بخشی از همان مردم بودند. این درست نیست که اگر مردم با ما بودند خوب و با شعورند و اگر به ما بی اعتماد شدند طرفدار ارتجاع و به قول شما دهاتی و روستایی اند.
مردم دوبار با آرای بیش از بیست میلیون به اصلاح طلبان اعتماد کردند و انها هر دو بار پاسخ اعتماد مردم را با انفعال در برابر قدرت همان چیزی که مردم خواهان مقابله متمدنانه با آن بودند پاسخ انفعال مردم را دادند.
این هم بخشی از واقعیت است که هیچگاه حداقل شخص من طنز و انتقادی در مورد آن از شما ندیده ام. عباس عبدی به درستی از اصلاح طلبا ن خواست به نقدر خود بپردازند ولی شما هر بار از او به عنوان «ناامید» و «نظریه پرداز مایوس» یاد کردید.

حرف دل ما را میزنی ...2 سالی است از ایران آمده ام ولی 3 بار به ایران برگشته ام! یک دوگانگی عجیب...یک حس بی وطنی ...احساس غربت حتی در ایران را با تمام وجود حس کرده ام...اگر در ایران بمانی که به قول تو سپر دفاعی فعال است و زندگی می کنی و توهین را نمی شنوی. ولی کافی است بوی آزادی و جهانی متفاوت به مشامت بخورد, چنان ترکی بر می دارد این سپر دفاعی که دیگر در ایران تاب نمی اوری، چون همان ترک باعث ورود هوای مسموم توهین و ناسزا و بی امنیتی و ...میشود.کاش این سپر می شکست تا لا اقل در خارج اتمسفر ایران می توانستی راحت تنفس کنی...به این می ماند که عادت کرده باشی ماسک بگذاری حتی در هوای باز کوهستان.....
زندگی برای ایران نشینان خیلی راحت تر است تا مهاجران نو!

یادمه تو ایران حسابدار شرکتمون به احمدی نژاد رای داد. سی و یکی دو سالش بود و لیسانس حسابداری از دانشگاه آزاد تهران. ازش پرسیدم چرا رفتی به این مرتیکه رای دادی؟ گفت که به دو دلیل اول اینکه اون یکی کاندیدا امتحانش رو پس داده که دلش واسه من و تو نخواهد سوخت و دوم اینکه این یکی واقعا حق ما رو از سرمایه دارا می گیره!
باورم نمی شد که تو یک شرکتی که همه پرسنلش لیسانس و فوق لیسانس به بالان و همه با اینترنت و علوم روز سروکار دارند 15 نفر به احمدی نژاد رای بدن و عقیده داشته باشند که هر کی چندر غاز سرمایه داره حتما حق اونا رو پایمال کرده و یکی باید بیاد و حق اونا رو بگیره.

همونجا بود که فهمیدم باید پاشنه رو ور کشید و زحمت رو کم کرد و میدون رو بیشتر و بیشتر داد دست آقایون که بیشتر و بیشتر خوش باشند.
این وسط یا من خیلی نفهمم و یا دور و بری هام. شاید تقصیر هیچکدوممون هم نباشه ولی یکدفعه حس کردم دیدگاه هام با این آدما خیلی فرق داره و زندگی رو کاملا دو جور مختلف می بینیم. وقتی آدمایی که تحصیلکرده های جامعه اند و رو اوناست که برای تغییر فرهنگ یک جامعه باید حساب کرد هنوز که هنوزه بعد از سی سال و بعد از شنیدن سالها وعده آب و برق مجانی با دوتا کلمه از مستضعف و حق و سرمایه دار و میگریم و تقسیم می کنیم و نفری پنجاه هزار تومان می دیم خر می شند پس وااااای به حال اون مردم بدبختی که از صبح تا شب مثل بلانسبت خر کار می کنند تا فقط و فقط گشنه نمونن و نه وقت روزنامه دارن و نه می دونن اینترنت چیه و به کسی هم رای می دن که امام جمعه مسجدشون بگه. و نکته اینه که تعداد این مردم تو ایران خیلی زیاده و این رو آخوند ها خوب می دونند.
بهر حال ایشان که رای آورد ظرف یکی دو ماه با زن و بچه زدیم بیرون.
عجیبه، تو ایران چیزی نمونده که دلم براش تنگ بشه. هر چی خاطره است خاطرات تلخ، هر چی تصویر هست تصویر های ترسناک. خود را راضی کرده ام که مفهوم وطن هم مفهومی است که در سطح دنیا آرام آرام دارد به تاریخ سپرده می شود. مهم زندگی کردن است و مفید بودن و آدم بودن و این تابع زمان و مکان نیست.
از اینجا هر چه به آن سوی آب نگاه می کنم می بینم که آن مملکت هر روز بیشتر و بیشتر در دست نظامیان حل می شود و بیرون آمدن از آن باطلاق علیرغم اصرار شخص شما حتی با حضور فعال در انتخابات ها هم میسر نخواهد شد.
به نظر من ایران به یکی از سهمگین ترین سراشیبی ها در تاریخ خود رسیده است و در این سراشیبی چندین و چند نسل علاوه بر آنان که تاکنون سوخته اند، خواهند سوخت چون مصداق آنکس که نداند و نداند که نداند شده ایم. و اینقدر در این سراشیبی به پایین خواهیم رفت تا به سنگ های ته دره بخوریم.
به هر حال جناب نبوی چه لزومی داره که ایرانی های درون و بیرون ایران حرف هم رو بفهمند؟
تو فرهنگ غربی اولین چیزی که به آدما یاد می دن اینه که بفهمی آدما با هم فرق دارند و اگه شش میلیارد آدم تو دنیاست، شش میلیارد برداشت از زندگی و شش میلیارد نحوه زندگی وجود داره. من نوعی هم اگه اظهار نظری کنم می گن اونور نشستی می گی لنگش کن برو بابا بذار خوش باشیم.
به هر حال مفهوم ها برای ما ایرانی ها قروقاطی شده و خیلی طول می کشه که به حالت یک جامعه نرمال برگردیم. اینه که من اصلا اصراری ندارم که به کسی منظورم رو بفهمونم و منظور کسی رو هم بفهمم.

مهاجرين محترم اگرارتباطشان راباداخل وطن قطع ياخيلي كم كنند.همان چهره زمان مهاجرت ازوطن درذهنشان باقي ميماند.ودرك وباور تحولات داخل برايشان مشكل ميشود.
همينطورگذشت زمان هرچه مدت دوري ازجايي بيشترشود.درك واقعيات موجوددرآن جامشكلترخواهدشد.اماراه حل اين مسئله يكي ايجاد رسانه هاي مستقل قدرتمنداست وديگري احساس وظيفه متقابل جهت برقراري ارتباط متقابل ومستمر هموطنان داخل با هم وطنان مهاجرخوددر خارج وبرعكس است به طوريكه به استقبال هم برويم نه اينكه يكديگررابايكوت كنيم ياخداي ناكرده نسبت به هم باسوءظن برخوردكنيم.ازيك ديگرسوءاستفاده نكنيم وبه خاطرمنافع شخصي ومادي خودمان ازوجودديگران استفاده ابزاري نكنيم.ودريك كلام به هم عشق بورزيم از صميم قلب.

نوشته اي بسيار زيبا و با معني بود. بعضي از جملات آن حرف دل من است اما نمي دانم چگونه آنرا براي ديگران بيان كنم. براي ما كه درايران زندگي مي كنيم اميد و آرزويمان اين بود كه بتوانيم در همين خاك هواي آزاد تنفس كنيم. اين آرزو در دوران خاتمي شكل گرفت و در دوران احمدي نژاد به خاكستر بدل شد. شايد در دوران ديگري باز زنده شود...
آيلين از كرمان

اون وقتا که بچه بودم و هنو بچه ی بابام بودم! خیلی با خودم فکر می کردم چرا کله پاچه ها گله گله از مملکت فرار می کنن. ولی می دونی، چن شب که پای کامپیوتر بیدار موندم و برنامه نوشتم و بدبختی کشیدم تا از پایان نامه دفاع کنم و تهش دیدم تو علمی ترین محیط ایران آقایان دودره باز! از من خیلی جلوترن، فهمیدم اینجا ...همونا که شما گفتی. از اون موقع دیگه بابام منو بچه خودش نمی دونه! حالا ببین تو بازار چه خبره... می دونی...همه ما ایرونیا از سر و تهمون به مفت خوری در ازای فحش خوری عادت کردیم. کلاغ وار زندگی می کنیم. یاد اون شعر مرحوم خانلری می افتم: شعر عقاب...ما ایرونیای این ور فحش خورمون ملس هسش! در عوض مردار خورای قهاری هم هستیم و خدا رو شکر هنوز گرسنه نموندیم!! بابام خیلی سعی کرد به من بفهمونه فحش چیز بدی نیست! اهانت در برابر شکم سیر چیز بدی نیس...ولی من...از همون اولش خنگ بودم! آره...باس یاد می گرفتم رذالت بهتر از صداقته...یاد می گرفتم از ته دل واسه امام حسین اشک بریزم و یه ذره باور نکنم مهمترین وطیفه من آدم بودنه...یاد می گرفتم به هیچی اعتقاد نداشته باشم، در حالی که معتقد ترین آدمای زمین هستم!...بی خیال!

وای چه قدر سخت سخت نوشته بودی....ولی قلمبه سلمبه هاتم بی نظیره....آخه چند ساله با نوشته های خودمونیت عادتمون دادی.

من فکر می کنم شرایط هر ملت در هر دوره از حیاتش با میزان بلوغ فکری و درجه ی آدمیتش رابطه مستقیم داره. اصولا اکثر ما موقع حرف زدن خوبیم ولی به عمل که می رسه گند می زنیم. من واقعا نمی فهمم این همه نارضایتی برای چیه ؟ این ناراضیا کیا هستند؟ این دوستای عزیز که این قدر صفات ارزنده انسانی دارند کجا هستند؟ این طرفدارای مدینه فاضله که دوست دارند ایران رو تبدیل به یک کشور مترقی کنند کوشن پس؟ نه، شاید واقعا من قطب نمام خرابه و این خراب شده که توش هستم ایران نیست وگرنه حتما لااقل یه چند تا از اون آدم حسابیارو می دیدم و باهاشون دست می دادم. نمی گم من آدم حسابیم ویا حتی آدم حسابی شناس، ولی خب آدمای عوضی رو خوب می شناسم. هر بار که از خونه بیرون می ری یکی از این دو حالت برات پیش می آد: یا یه عوضی حالتو گرفته و سرتو انداختی پایین و زیر سیبیلی رد کردی یا این که با همون عوضی درگیر شدی و لباسات جر خورده. خوشبختانه در این مواقع دیگه پای پلید مزدوران پلید جمهوری اسلامی پلید در میان نیست و این کثافت کاریا فقط و فقط کار خودمونه. و حالا هر کدوم از ما عوضیا اگه توی زمان و مکان مناسب قرار بگیریم، می تونیم تبدیل به یکی از اونایی که تو خیابون دخترای مردم رو به صراط مستقیم دعوت می کنند بشیم. من فکر می کنم تا موقعی که ما اینقدر وضعمون خرابه، داشتن یک جامعه سرشار از آزادی برای سلامتی تک تکمان بسیارمضر است. من هیچ وقت مفهوم غربت رو درک نکردم آقای نبوی! نمی دونم چه جور حسیه. نمی فهمم آدم چطور ممکنه دلش برای جایی مثل ایران تنگ بشه؟ ممکنه یه کم بازش کنید؟

احسنت! خیلی زیبا بود...
اما در جایی از این نوشته-در مورد کسی که خارج از کشور زندگی کرده- اشاره کرده بودید که:
"...او ممکن است عاشق ایران هم باشد، اما دیگر سپر دفاعی اش را از دست داده است، او حتی اگر بخواهد هم دیگر نمی تواند در ایران زندگی کند."
من خودم از کسانی هستم که هم اکنون مدتی است در خارج از کشور زندگی می کنم و احتمالا چند سالی نیز خواهم ماند، اما در نهایت تصمیم به بازگشت به میهن دارم. فکر نمی کنم از دست دادن آن پوسته ی دفاعی همیشگی باشد...احساس من این است بعد از بازگشت به ایران، شاید کنار آمدن با شرایط ایران سخت تر از گذشته باشد اما باز احتمال تشکیل مجدد آن پوسته ی دفاعی وجود دارد و در نتیجه بازگشت و زندگی در ایران همچنان گزینه ای عملیست ...

داور خان
به دسته ای دیگر از هموطنان مهاجر در آمریکا برخورده ام که بیش از گروه اکثریت مورد اشاره تو عذابم می دهد: مذهبی انفلابی منجمد شده از سال 1357 ! عاشق انقلاب و امام و خامنه ای و احمدی نژاد! اشکال اینجاست که این دوستان تحصیلکرده و استاد دانشگاه هستند، ولی به دلایل مختلف حاضر (یا قادر) به برگشتن نیستند. معتقدند که تمام مشکلات ناشی از مردم است و راس هرم قدرت مصلح و مقدس است. بر خلاف آنچه ممکن است فکر کنی رابطه مالی یا سیاسی هم با حکومت ندارند و آدمهای سالم و صالحی هستند. مشکلات خارجی هم که طبعا زیر سر غرب و بخصوص آمریکاست. بحث کردن با اینها گاهی دیوانه کننده است!

جناب آقاي نبوي
تمامي حرفهاي شما براي مني كه چند ماه است از ايران خارج شده ام كاملاً ملموس است. من از ايران خارج شدم چون تاب ديدن مرگ تدريجي وطنم را نداشتم و بنابراين راحت ترين گزينه را انتخاب كردم، حذف صورت مساله و الان نيز از وضعيت زندگي خويش راضيم، چون چيزهائي را به دست آورده ام كه هيچ وقت در وطنم نداشتم. ولي از اينكه تلاشهايم در ايران براي وطنم ثمره اي نداشت اندوهگينم. به نظر بنده تشخيص تفاوت هاي موجود بين پارسي زبانان مقيم ايران و پارسي زبانان خارج از ايران بسيار سهل است و اين تفاوت را وقتي بيشتر حس مي كني كه با ايرانياني كه سالهاست از ايران دورند، ارتباط برقرار مي كني يا به طور مثال طنز هادي خرسندي (نماينده پارسي زبانان خارج كشور) را با طنز سيد ابراهيم نبوي(نماينده پارسي زبانان داخل كشور) مقايسه مي كني.

نبشته اي بس زيبا و با تحليلي بسيار جامع بود ، از خواندنش بسيار لذت بردم ، واقعا بعد از اون قضيه درگيري با سجادي و گه گاه درخشان ، داشتم كم كم ازتون ناميد مي شدم و اطمينانمو نسبت به قلمتون ازدست مي دادم ، اما با نوشتن اين سطور نشان داديد كه شايد در بعضي حوزه ها قوي قوي نيستيد اما در حوزه جامعه شناسي كه از واجبات حرفه روزنامه نگاري و طنز نويسي است روي دست نداريد .

هر چه قدر فكر مي كنم مي بينم كه همه مواردي را كه گه گاه خوده من در مباحثاتم با ايران هاي اون ور اب به مشكل برمي خورم از جمله يكي از موارد ياد شده شما اند ، پس فقط به اين سوال بسنده ميكنم كه دوست دارم اگر وقت كرديد خلاصه جواب دهيد : « حال كه اختلاف دو قشر بسان دو مزه متفاوت از يك رايحه است ، آيا نبايد نظر اكثريت را پذيرفت و بر مبناي حركت تدريجي و نرم، در پي اصلاحات پروسه محور بود ؟ يا نه منتظر عروج حضرات از آسمان هاي واشنگتون و لندن و پاريس و ..... ماند تا با قدوم مباركشان زيبايي را به ارمغان آورند ؟ و آيا نبايد دست از ويران گري يكديگر در خارج كه همگي حول يك محور خاص اتفاق نظر داريم و آن هم اصلاحات است دست برداريم و به تحكيم پايه هاي اصلاحات بپردازيم ؟ » .

جناب نبوي عزيز ، براي من شما يا سجادي يا درخشان يا ليبرالها ، دمكرانها ، جمهوريخواه ها ، سوسياليستها و ....... كه همگي زير يك محور اصلاحات جمع شده اند يكي هستيد ، لذا گرچه به نقد اصولي در خود جريان اصلاحات معتقدم اما درگيري طيفهاي مختلف اصلاح طلب اعم از ليبرال و مذهبي و چپ سوسياليست و ...... را در زمانه فعلي كه انسجام لازم است ، خوب نميدانم ، اميد دارم كه اين درگيريها به بدنه جريان اصلاحات ضربه وارد نكند و موجبات ظفرمندي آن را برقرار سازد .

با تشسكر //// مهدي / كرمان

با سلام، من در خارج از ایران هستم و باید بگویم اصلا آنطوری که شما میگویید فکر نمیکنم. دید شما بیشتر شامل حال گروه های چپ انقلابی (سابق) است که در دنیای سرمایه داری زندگی می کنند، ولی سنگ چپ کمونیست را به سینه می زنند. بگذریم. زندگی در ایران یعنی تلاش برای بقا. آری، می شود مردم ایران را به حال خود گذاشت تا با آنچه دارند خوش باشند.
ولی آقای نبوی! من و شما می دانیم که دنیا صحنه رقابت ملل است و اگر نجنبیم در آینده گرسنگی و قحطی همچون کره شمالی و آفریقا گریبان ایران را هم خواهد گرفت.
آقای نبوی! کسی منکر کندی اصلاحات نیست ولی اصلاحات در اوج قدرت با سر به سنگ خورد و آقای کروبی که امروز باز به میدان آمده است تیر خلاص را با پذیرش حکم حکومتی بر ابن مرده زد(از خاتمی و رفسنجانی که نپرس).
آقای نبوی! بحث برگشت و زندگی در ایران نیست. همه ما مدیون مردم ایران هستیم هر کجا که باشیم. من دنبال این هستم که ادای دین کنم و هر کار میتوانیم برای مردم کشورم انجام دهم. من پیشرفت کشورهای دیگر را می بینم و از نابودی کشورم (فرهنگی و اقتصادی و علمی و دینی و ..) رنج می برم. درست گفتید که ما انتظارمان زیاد است و سئوال من این است چرا که نه؟ چرا باید دو سال برای انتشار یک سی دی دوید؟ همین طرز فکر قانع بودن به هیچ است که ما را عقب نگه می دارد. باعث تاسف است که با گذشت 6 سال شما همان مقاله را با کمی تغییر چاپ می کنید! واقعا چرا باید دوباره برگردیم به 2 خرداد 1376؟

آقا ما فایل صوتی ملاحسنی می خواهیم. باور کن هر روز دارم فایل های قدیمی رو گوش میدم. تو رو خدا فایل جدید صوتی ملاحسنی بذار

اين اولين بار هست که براي شما کامنت مي نويسم. دلم تنگ شده واسه کتابهاي 1377 1378 1379 شما و نيک آهنگ تو ايران. با تمام ا حترامي كه براتون قائلم, ولي به نظرم نوشتتون خيلي مصداق كلي نداره. پاراگراف رفتن و موندن رو درك نمي کنم. دلتنگي براي ايران خيلي سريع از بين ميره, مخصوصا براي عده اي که مهاجرتشون تو ايران به عنوان فرار مغزها شناخته مي شه. شايد از شما جوونتر باشم و راحتتر وفق بگيرم با اوضاع اينجا.
فقط دلم مي خواد خانواده ام رو ببينم, دليل ديگه اي واسه برگشت به ايران نمي بينم.
دلتنگ بشم واسه ميدون سپاه يا وزارت علوم يا محيط و فضاي بسته دانشگاه تهران يا شريف؟
ارادتمند شما از آمريکا

اول) زمان: به نظرم برای همان ایرانیان داخل هم زمان هر چقدر معنی و مفهوم رو هم که از دست داده باشه، اما نمی شه یه پروژه ای که کار 16 ماه هست، وقتی 16 سال لفتش می دن، بشه این جوری توجیه کرد. وقتی نخبه ترین رو بیرون می کنیم، شاگرد تنبل ها می شن مدیر!

دوم) تحمل: این ملت مفهوم تحمل رو به اون درجه از اعتلا رسوندنش که پلیس جلوی چشم شون دخترها رو می اندازه تو ماشین، « مرد» های گنده باغیرت بر و بر نگاه می کنند. این« تولرانس» نیست، این اسمش « بی رگی» است.

سوم: من دو سال قبل اومدم خارج، دو روز پیش هم یک سفر 10 روزه برگشتم، « تغییر» از خاتمی به احمدی نژاد! چرا؟ توجیه نمی شم.

چهارم: دشمن، خیلی هم « مهربون» نباش آقای نبوی، جایی که باید مهربون باشی مهربون باش فقط. دشمن یعنی همون کسی که اکبر محمدی رو کشت. دشمن یعنی اونی که ابراهیم عزت نژاد رو کشت.

پنجم: نسبیت، یعنی می خواهی به من بگی « احمدی نژاد» هم نسبی یه؟ کسی که دروغ می گه نسبی یه؟ دروغ نسبی یه؟

ششم: آزادی، آقای عزیز! آزادی برای من یک مفهوم داره: هیچکس نمی تونه به من بگه چه تیپی لباس بپوشم یا زنم چطوری آرایش کنه! استاندارد من اینه، بقیه رو نمی دونم.

هفتم: موافقم

هشتم: مطمئن باش یه استاد دانشگاه بهترین جای دنیا هم که باشه آرزوش اینه که یه روز توی دانشگاه ایرانی تدریس کنه.

هفت و نیم: ماشاء الله ریاضی رو، حالا انصافا میون کدوم ملت دنیا این قدر « حماقت» دیدی که بر متر مربع که توی ایران هست؟

هشت: واسه همینه که گفتند فرار مغزها و نگفتند فرار .... ها!!!

نهم: من جایی که بهم احتیاجی ندارند نمی مونم، اما فراموش نکن، این طرف آب هم کسی برای کسی فرش قرمز پهن نکرده بود.

اشتباه نشه، من خودم رو مغز نمی دونم و کسی هم من رو مغز ندونسته، اونی که خودم می دونم هستم، اما همه چیز رو گردن حکومت نندازیم، ما داریم راجع به خود مردم صحبت می کنیم، مائی که خارج هستیم اصلا توی ایران متولد شدیم که بریم، هدف از خلقت مون رفتن بود، می گی نه، آزمایش خون بگیر.

عالی بود نبوی عزیز

همین راهی است که باید برویم... نکته بینی و قدرت قلمت را می ستایم... اگر نکات دیگری به نظرم رسید در بحثی که گشوده ای شرکت خواهم کرد...

من فکر میکنم هرکس اول باید به خودش فکر کند و دنبال منافع خودش باشد. این به معنی منفعت طلبی نیست. منظورم این است که اول باید بتوانیم به فکر این باشیم که از پس زندگی خودمان بر بیاییم بعدش دنبال این باشیم که مملکتمان را درست کنیم. چه فایده دارد که یک عده نخبه مملکت بیفتند جلوی مردم و فریاد بزنند که فلان کن و بهمان کن و مردم هم آخرش بروند یک کار دیگر کنند و به قول شما به رییس جمهور مشنگ رای بدهند؟ حرکتی در جهت تغییر اوضاع از هر نوعی که باشد، معتقدم باید از بدنه جامعه آغاز شود نه از نخبگان جامعه. هرگاه این خواست در میان مردم برای تغییر و کنار گذاشتن بی تفاوتی ها ایجاد شد من به عنوان یکی از مهاجرین نسل جدید به شما قول میدهم که همه نخبگان فراری هم از این تغییر حمایت خواهند کرد و زمانی که جایی در کشور برای کار تخصصی شان (نه کار سیاسی) وجود داشته باشد، باز خواهند گشت و کار خواهند کرد.

به هرحال ما آرزوي تجربه زندگي آنور آب را براي سه چار سال و البته برگشتن به مام وطن داريم . چه بسا اگر اخوان اين متن را مي خواند عبارت راه بي برگشت را از شعرش حذف مي كرد:
... بيا ره توشه برداريم
قدم در راه بي برگشت بگذاريم
ببينيم آسمان هر كجا آيا همين رنگ است

نبوی عزیز
به نظر من مردم ایران چهار گروه هستند
گروه اول کسانی که چاه را از فاصله دور تشخیص داده و با تغییر مسیر خود و خانواده شان را نجات دادند. این گروه ایرانیانی هستند که در ابتدای انقلاب و چند سال بعد از آن به خارج مهاجرت کرده و اکنون نیز آدمهای موفقی هستند. گروه دوم افرادی هستند که در نزدیکی چاه و پس از انتخاب فاجعه بار احمدی نژاد بالاخره آن را تشخیص داده و مانند من از ایران خارج شدند. گروه سوم کسانی هستند که در ته چاه افتاده اند و دیگر مهم نیست که بدانند ته چاه هستند یا نه، چون فرقی نمی کند( این گروه همان اکثریت مردم هستند.) و اما گروه چهارم افرادی هستند که از چاه آب و نان می خورند و در هر گونه بحرانی منافعی را دارند. این گروه شامل افراد زرنگ حکومت و منفعت طلبان است که کم هم نیستند.
نبوی جان! باور کن برای رسیدن به این باور خیلی با خود جنگیدم ولی پس از انتخاب این موجود، امیدم را از دست دادم، چون با چشم خودم طرفداری و فریب خوردن حتی تحصیلکرده های وطن را دیدم.
پس نتیجه می گیریم تا فرهنگ مردم عوض نشود چیزی تغییر نمی کند و افراد فرهیخته مانند شما هم شاید عمرتان به اصلاح این مردم قد ندهد. به خدا قصد توهین به مردم را ندارم، ولی خواهی دید که در انتخابات بعدی، اگر مملکتی باقی بود، مردم بالای 30 میلیون به آدم دیگری از نظام که کمی خوش قیافه تر باشد رای داده و در واقع به کل نظام آری می گویند. نبوی جان! اگر اشتباه می کنم مرا راهنمایی کن.
ارادتمند
مجید خلیلی از دبی

همش قبول ولی بعد از سالیان سال مفهوم مهاجرت برای ایرانیان عوض شده این نخبگان اینجا را خانه نمی پندارند اینجا آشیانه موقت است. امیدوارم خوبیهای اینجا را با هم همه به ایران ببریم. و زشتیهایشان را زود فراموش کنیم. به امید آن روز نفس می کشم