دوم دام دات کام

من يك مدت نبودم و حتي بيشتر از دو هفته، حالا ممكنه بعضي از اون استكبار پيدا بشه و بگه كه تو نبودي كه نبودي، كه اولاً اينطور نيست و دوماً تو غلط مي‏كني با من بگي، چون خيلي از مردم تماس گرفتي و گفت كه چرا نطق نمي‏كند و نه فقط از شهرستان بود بلكه حتي از خارج مثل تهران و آلمان و برلين كه اون زن در آن رقاصي كرد و آمريكاي جنايتكار و واشنگتن و چند نفر ديگر هم بود. پس ديدي راست گفتم؟ و من در اينجا مي‏خواهم يك پيام براي اون بچه‏ها بدم كه به من گفتند روز جهاني كودك بود و بچه‏ها خيلي مهم هست و من مي‏گم با اينكه اونها بچه هست، امّا اون هم چند استراتژيك مهم داره. اولين استراتژيك اين بود كه حالا مثل اون قديم، مثل زمان پيشه‏وري نيست كه بچه را بزني كتك به زيرزمين انباري بيندازي جيغ بزنه و عقده‏اي بشه، من به همه اخطار مي‏كنم. بچه را اينطور كتك بزن، اول به اون بگو، بعد با ملايمت و مثل حقوق بشر حرف بزن. اي پدر و مادر، اي آباجي من كه بچه كوچك داري، بچه را آرام بخوابون روي زمين و چند تا يواش به اونجاي اون بزن كه جاي اون نمونه و بچه خوشش بياد و اين يك پيام بود. استراتژيك دوم اينه كه بچه بايد تميز باشه، وقتي مي‏ري خاكبازي مي‏آد دستش را با آب و صابون بشوره. و من مي‏گم مثل اون مرفه بي‏درد نباش كه به بچه مي‏گه نرو خاكبازي، بچه بايد بره خاكبازي كه بعداً كشاورزي بكند و اين همه فقير و بيچاره نباشه. استراتژيك سوم اون بود كه كتاب منحرف جلوي بچه نذار، اون روزنامه دوم خرداد را نذار جلوي بچه اون را بخونه كه از اول فاسد بشه. بچه بايد درس حساب بخونه كه مهندس فيزيك اتمي بشه و ما حمله كنيم به اون نيويورك كه اون بن‏لادن از ما جلو نزنه براي خودش، نه اينكه از همون بچه بره دوم خرداد بخونه كمونيست بشه و اگر پدر همين عباس كه كمونيست چپي بود پدرش روزنامه كتاب جلوي اون نمي‏گذاشت هي نمي‏گفت من مي‏خوام برم از اون حاكميت. بدبخت! تو كي هستي كه مي‏خواي بري؟ مگر من به تو مي‏گذارم. اگر بخواي بياي نمي‏گذارم و اگر بخواي بري هم نمي‏گذارم و من يك انتقاد مي‏كنم كه البته سازنده هست و همه اون را گوش كند وگرنه مي‏آم تهران همه‏تون را كتك مي‏زنم و اون درباره نامه بود كه عسگراولادي با اون رضا نوشت. اي آقاي عسگراولادي! من به شما ارادت دارم. شما به من يك انسان بزرگ هستي، چرا نامه؟ هي هر روز هر روز كاغذ بيت‏المال را گرفتي با اون نامه مي‏نويسي؟ اگر من جاي تو بودم همه نامه‏هاي اون را خط خطي مي‏كردم يا پاره مي‏كردم. نه اينكه بره چاپ كنه. و استراتژيك چهارم اين بود كه بچه را از همون هفت هشت سالگي بذار بره كار كنه، بيل بزنه كه قوي بشه و يا اينكه بذار مغازه شاگردي كنه كه اينقدر بيكار نداشته باشيم و اين كنفرانس وين كه براي بچه‏ها نوشته شده من به اون اعتراض دارم، چون خارجي بود. و يك استراتژيك ديگر براي بچه اين بود كه از همون اول با تخته براي اون تفنگ و اسب درست كن كه با اون بازي جنگي و سواركاري بكند كه بچه قوي بشه و اگر بزرگ شد بره جبهه و با دشمنان مملكت بجنگد و حالا ممكنه شما بگي اگر جنگ نشد چي؟ اتفاقاً من هم به همين ناراحتم. و من مي‏گم خدا خيلي بزرگه و اگر خدا بخواد جنگ هم مي‏شه و اون وقت بيكاري و بي‏آبي و گراني هم نيست، چون در جبهه همه چيز مفته. و يك پيام هم براي رئيس سازمان متحد دارم كه اسمش كوفي بود. اي كوفي! اي خائن بي‏وفا! تو اگر شخصيت داشتي به خدا و پيغمبر و امام خيانت نمي‏كردي. حالا به من با بچه چي كار كنم؟ تو اگر راست مي‏گي برو به اين بچه‏هاي گرسنه غذا بده. اين همه پول داري چرا نمي‏ري به هر بچه يه لقمه نان سنگك خشخاشي و يه كم پنير بدي كه اون بچة آفريقاي لاتين كه من عكس اون را ديدم و سياه بود و گريه مي‏كرد و من خيلي ناراحت شدم. و تو از اهل كوفه هم بدتري كه حالا رفتي آمريكا و خيانت مي‏كني؟ و يك پيام هم دارم به اون جشنواره كودك كه در قزوين برگزار شد و فقط مي‏گم اونجا خيلي مواظب بچه‏ها باش چون بچه مثل امانت هست و بايد آدم به اون مواظب باشه و ديگر هيچ پيامي ندارم. خداحافظ.